FacebookFacebookXTwitterLINELineบทเรียนที่ 17 ของน้องเฟิร์น … ทำไมคนถึงใจร้ายกับหนู คุณพ่อช่วยหนูด้วยค่ะ หนูเสียใจ บทเรียนที่ 17 หลังจากที่หนูเดินทางไปไหนมาไหนได้เองโดยรถไฟฟ้าใต้ดิน รถไฟฟ้าบีทีเอส และ ต่อรถเมล์สายประจำ ไปทำงานได้เอง หลายๆครั้งที่หนูได้ประสบการณ์ที่ดีจากผู้คนในสังคมร่วมทางที่เข้าใจ เอื้อเฟื้อ เห็นใจ เช่น พี่พนักงานทุกคนที่สถานีรถไฟฟ้าใต้ดินสถานีใกล้บ้าน และ ที่สถานีปลายทาง ที่น่ารักมากๆ นอกจากนั้นก็ยังมีผู้โดยสารร่วมทางโดยส่วนใหญ่ และ กระเป๋ารถเมล์สายประจำ ที่น่ารัก เข้าใจหนู เช่นกัน … โลกเรานี้ก็มีคนหลากหลายแบบปนๆไป บางวันหนูก็ได้ประสบการณ์แย่ๆจากพนักงานบีทีเอส(บางคนที่บางสถานี) หรือ ผู้โดยสายร่วมทางในรถเมล์บางคัน รถไฟฟ้าบางขบวน หนูกลับมาร้องไห้ระบายกับพ่อในบางค่ำคืน … “หนูเสียใจ ทำไมคนนั้นทำแบบนี้กับหนู เขาไม่รู้หรือว่าหนูหยุดตัวเองไม่ได้ หนูไม่สบายนี่ค่ะ หนูก็ไม่ได้ทำให้ใครเดือนร้อน ก็แค่ขยับขานิดๆหน่อยๆ บางทีหนูก็พึมพำร้องเพลง บางทีหนูก็พงกหัวนิดๆหน่อยๆ หนูพยายามแล้วนะค่ะคุณพ่อ … ฯลฯ” * “… ทำไมคนพวกนี้ถึงใจร้ายกับหนู คุณพ่อช่วยหนูด้วยค่ะ หนูเสียใจ …” พ่อฟังไปก็สงสารหนูอยู่ในอก กล้ำกลืนน้ำตาเอาไว้ ทำได้ก็เพียงบอกให้หนูเข้มแข็ง … Continue reading บทเรียนที่ 17 ของน้องเฟิร์น … ทำไมคนถึงใจร้ายกับหนู คุณพ่อช่วยหนูด้วยค่ะ หนูเสียใจ