ผมเป็นโยเกิร์ตเลิฟเวอร ที่เกลียดการทำโยเกิร์ต … และ ผมก็รู้สึกกับความรักแบบนั้น
ผมเป็นโยเกิร์ตเลิฟเวอร
ผมชอบทานโยเกิร์ตมากเลยครับ และ ผมก็ชอบทำมันกินเอง ด้วยเหตุผลง่ายๆ คือ ผมกินเยอะ ชอบเอามาราดผลไม้บ้าง ปั่นใส่โน้นใส่นี่บ้าง ซื้อเอามันก็แพง แถมน้อยอีก รสชาติก็ไม่ถูกปาก ผมจึงมักจะทำกินเองในวันเสาร์อาทิตย์ ทำทีนึงก็ 4 ลิตร กินไปได้ 2 -3 สัปดาห์
คุณรู้ไหมว่าตอนไหนที่ผมเกลียดการทำโยเกิร์ตที่สุด
จริงๆแล้วมีหลายตอนที่ผมเกลียด …
อย่างแรกเลยที่ผมเกลียดรู้ไหมครับว่าคืออะไร (ถึงผมจะผ่านขั้นตอนนั้นไปแล้ว ผมก็ยังรู้สึกเกลียดมันอยู่ดี)
เพราะกว่าผมจะรู้ว่าหัวเชื้อที่ดีๆ ยี่ห้อไหนที่เอามาใช้แล้วได้โยเกิร์ตหม้อใหญ่ที่ผมชอบรสชาติ มันใช้เวลา… ความรักก็เช่นกัน
นั่นคือขั้นตอนแรก … ผมลองหลายถ้วย หลายยี่ห้อ หมดนมไปหลายลิตร เททิ้งไปหลายหม้อ
ขั้นตอนต่อมาก็คือการอุ่นนมให้อุ่นจัด ถ้านมไม่อุ่นพอ เชื้อจุลลินทรีย์ที่ไม่ดีที่ติดมากับน้ำนมดิบจะไม่ตาย โยเกิร์ตจะเสียทันที แน่นอนว่า ผมเสียนมไปหลายลิตรในขั้นตอนนี้ เพราะผมใจร้อนเกินไป … ความรักก็เช่นกัน
เมื่ออุ่นจัดพอแล้ว ก็ต้องรอให้นมเย็นอีก ผมเคยที่จะไม่รอให้นมเย็น รีบเอาเชื้อโยเกิร์ตใส่ลงไป แน่นอนว่า เชื้อโยเกิร์ตถ้วยน้อยนั้น โดนความร้อนตายเรียบ เช้ามานมหม้อนั้นก็เปฺ็นเพียงนมจืดๆ … ความรักก็เช่นกัน
ส่วนที่เหมือนความรักที่สุดคือ ผมสามารถเติมน้ำตาลลงไปตอนไหนก็ได้ ไม่ว่าจะตอนนมเย็น ตอนนมอุ่นจัดๆ หรือ ตอนนมเย็นลง หรือ แม้แต่ตอนที่ใส่หัวเชื้อลงไปแล้ว …
… แต่ตอนที่ผมพบว่าดีที่สุดสำหรับการใส่น้ำตาลก็คือ ใส่ไปตั้งแต่ตอนแรกสุดเลย เพราะผมจะได้แน่ใจว่า ผมจะ “ไม่ลืมใส่น้ำตาล” … ความรักก็เช่นกัน
เพราะถ้าไม่มีน้ำตาล … ต่อให้เชื้อโยเกิร์ตที่วิเศษ ที่ดีแค่ไหน ก็ตายเรียบ เพราะไม่มีอาหาร … และ เหมือนเคย ความรักมันก็เป็นอย่างนั้น
การทำโยเกิร์ตเหมือนความรัก ไม่เหมือนทอดไข่เจียว คือ มันใช้เวลา กว่าจะเป็นโยเกิร์ตขึ้นมาสักหม้อหนึ่ง
การทำโยเกิร์ตเหมือนความรัก ที่ขี้อาย เปิดไฟสว่างๆไม่ได้ ต้องใช้ความมืด
ความรัก …
… ความรักมันก็เหมือนกับทุกๆอย่างในโลก เกิดขึ้น คงอยู่(กับเราสักพักหนึ่ง) แล้วก็จากเราไป แต่ หน้าที่ และ ความรับผิดชอบ ต่อ “ผล” ของความรักนั้นต่างหากที่คงอยู่ และ ต้องรักษาไว้เท่าที่ยังมีลมหายใจ และ เท่าที่หัวใจยังเต้นอยู่
… คืนนี้ผมก็ทำโยเกิร์ตอีกครั้ง
… ผมหัวเราะ(ในใจ)กับตัวเองว่า นิสัยผมนี่ไม่เหมาะกับการทำโยเกิร์ตเอาเสียเลย แต่ผมก็ชอบมันอย่างเอาเป็นเอาตาย … ความรักก็เช่นกัน 🙂
พ่อน้องเฟิร์นและน้องภัทร
บันทึกจากก้นครัว
12 พฤษภาคม พ.ศ. 2561