สายวันนี้ก็เป็นเหมือนตอนสายของทุกวันอาทิตย์
บนถนนเล็กๆในหมู่บ้าน …
เราสามคนพ่อลูกเดินกลับบ้านกันหลังจากวัดเลิก
หนูเดินล่วงหน้าไปก่อน พ่อจูงมือพี่เฟิร์นเดินตามหลังมา
สักพัก … หนูนั่งยองๆดูอะไรอยู่ริมถนน
” … พ่อคร๊าบบบบบ มันขึ้นมาได้ยังไงเนี่ย … “
เอาล่ะซิ … หนูเห็นอะไร
สักพักพ่อกับพี่เฟิร์นเดินไปถึง
คราวนี้ใครผ่านไปมาจะเห็น ผู้ใหญ่ 1 เด็ก 2 นั่งยองๆริมถนน
พอพี่เฟิร์นเห็นที่หนูชี้เท่านั้น …
รายการเกทับบลั๊ฟแหลกก็เริ่มต้นขึ้น …
(เนื่องจากพี่เฟิร์นเคยเห็นมาแล้ว => บทเรียนที่ 12 ของน้องเฟิร์น … เรื่องราวที่ไม่อาจเห็นหากเราเดินเร็วไป)
“ก็มันไม่มีน้ำนี่” … หนูเริ่มกระทู้ก่อนเลย
“มันมีซิ ไหลมาตามกำแพง … นี่ไงยังเปียกอยู่เลย” (ว่าแล้วก็พี่เฟิร์นก็เอานิ้วจิ้มๆมาป้ายที่แขนยืนยันคำพูดตัวเอง)
“แล้วดินล่ะ ไม่มีดิน” …
“มันงอกจากปูนได้ … คุณพ่อบอกพี่” (จนแต้ม … ใช้ตัวช่วย)
“ไม่จริง ต้นไม้ไม่ขึ้นบนปูน มันต้องมีดินในกำแพง”
“มันไม่มีดิน ต้นไม้งอกจากปูนได้จริงๆ …. พี่เคยเห็น … คูณณณณ พ่ออออ” (หาตัวช่วยอีก)
“อีกอย่างต้นนั้นของพี่เฟิร์นมันไม่มีดอก ต้นนี้มีดอก” … (เอ้า แถเข้าไป)
ก่อนบทเรียนวิทยาศาสตร์ข้างถนนจะกลายเป็นสงครามครูเสด
“พ่อว่าเราหยุดเถียงกันก่อน … พ่อก็ไม่รู้ เรามาพิสูจน์กันดีกว่า”
ถ้าใครยืนสังเกตุอยู่ที่นั่นตั้งแต่ต้น
จะเห็นว่าผู้ใหญ่ 1 เด็ก 2 ได้เปลี่ยนจากนั่งยองๆ มาเป็นนั่งกับพื้น
… แล้วเราก็เริ่มขุดกัน (จริงๆเรียกว่าขูดหรือตะกุยกำแพงมากกว่า)
“เอาล่ะ สรุปว่า ข้อแรกมันมีน้ำจริงๆใช่ไหมเนี่ย” (พ่อเอามือปาดเหงื่อ)
“ครับ” … (ยอมจำนนเสียงอ่อยๆ)
“ข้อสอง แล้วมันมีดินไหม”
“มีค่ะ แต่จี๊ดดดดเดียวเอง” (คราวนี้คนที่เสียงอ่อยๆเป็นพี่เฟิร์น แต่เน้นที่ “จี๊ดเดียว” เพราะเธอเชื่อว่าต้นไม้งอกจากปูนก็ได้)
พ่อไม่ยอมสรุปให้ แต่ชวนกันลุกขึ้นเดินต่อไป (กะให้เวลาหนูคิดหน่อยนึง)
“แล้วเราจะสรุปว่าอะไรดีล่ะทีนี้” พ่อถามหลังจากเดินไปได้สักพัก
“ไม่มีดินก็ได้แต่ต้องมีน้ำ” หนูตอบ
แต่ที่พ่อต้องอึ้ง คือพี่สาว ADHD ของหนูที่ตอนนี้อยู่ “ฝ่ายค้าน” เพราะมีดินอยู่จริงๆแม้จะจี๊ดเดียวก็ตาม
“ถึงมีดินมีน้ำ แต่ถ้ามันไม่พยายามจะงอก มันก็ไม่งอกขึ้นมาออกดอกให้ภัทรเห็นหรอกน่า พี่ว่า” ….
แล้วเธอก็เปิดประตูเข้าบ้านไปเล่นกับดั๊กกี้ ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น (เนียนซะไม่มี)
ถึงพี่เฟิร์นจะดูแถๆ เอาสีข้างเข้าถูไปหน่อย แต่พ่อก็ยังอึ้ง …
พ่อไม่รู้ว่าหนูจะเข้าใจคำตอบของพี่เฟิร์นแค่ไหน
แต่ไม่ต้องห่วง … เป็นหน้าที่พ่อเองที่จะเตือนหนูเมื่อถึงเวลา
…… “วิทยาศาสตร์บนทางเท้า”
บันทึกที่คลีนิครักษ์เรียน (ตอนรอพี่เฟิร์นทำกิจกรรมพิเศษ)
บ่ายสองกว่าๆของวันที่ 31 พค. 2552
