4 เมษายน พ.ศ. 2552
10 โมงเช้ากว่าๆ …
ระหว่างทางเดินไปขึ้นรถหน้าปากซอย เช้าวันหลังคืนฝนกระหน่ำกรุงเทพฯ
สายวันนี้ พ่อรับหน้าที่พาหนูไปโรงพยาบาล
เราจูงมือเดินกันไปสองคน … เงียบๆ
พ่อเหลือบเห็นอะไรบางอย่างอยู่ริมทางเท้า
โดยไม่ต้องคิด … พ่อถ่ายรูปมันเก็บเอาไว้ทันที
“เฟิร์น … พ่อว่าเราหยุดดูอะไรกันหน่อยไหมจ๊ะ”
“ดูอะไรค่ะ”
“หนูว่าหนูเห็นอะไรล่ะจ๊ะ”
ถ้าใครเดินผ่านไปมาแถวนั้นจะเห็น ..
ชายผมบางวัยกลางคนกับลูกสาววัย 9 ขวบ นั่งยองๆข้างทาง ริมถนนเล็กๆ
กำลังดูอะไรกันอยู่ กำลังคุยอะไรกันอยู่
… ถ้าย่องเข้าไปใกล้ๆจะได้ยินอะไรประมาณว่า …
“… ก้อนหิน … กำแพง … สีเขียว … ใบไม้ … เลื้อย … นอน
น้ำ … ตะไคร้ (พ่อเดาว่าหนูหมายถึง ตะไคร่) … ท่อน้ำ … เติบโต … “
ถ้าแอบชำเลืองดู จะเห็นชายวัยกลางคนคนนั้น นั่งยองๆขยับแว่น ยิ้มอย่างอดทน
… ราวกับว่าจะรอคำสำคัญ (Key Word) บางคำจากปากเล็กๆของสาวน้อยที่เรียกเขาว่า “พ่อ”
” … งอก … ยาก … ไม่ง่าย … แฉะ … เปียก … พยายาม …”
ใช่แล้วลูกรัก พ่ออยากจะชี้ให้หนูดู … “ความพยายาม”
พยายามอย่างไม่มีที่สิ้นสุด …
ชีวิตนี้ของหนู ต้องไม่ยอมแพ้มันนะจ๊ะ … ลูกรัก
ไม่ว่า “มัน” ที่ว่านั้นจะคือ ADHD, สังคมที่ไม่เข้าใจหนู หรือ อะไรก็ตาม
ในวันที่พ่อไม่สามารถอยู่กับหนูได้อีกต่อไป
หวังว่าหนูจะนึกถึงคำสอนของพ่อ เมื่อหนูเห็นมันอีกครั้ง
ขอบคุณ “คนบนฟ้า” ที่ส่งตัวอย่างดีๆให้พ่อเอามาสอนหนูทุกๆวัน
แล้วเราก็ลุกขึ้น
… จูงมือกัน และก้าวเดินต่อไป (อย่างเงียบๆ)
… แด่ลูกสาวของพ่อ
… แด่เธอ “ผู้ไม่แพ้”
