เวลาผมเดินทางไปไหนมาไหน ถ้าผมเห็นอะไรก็มักจะเก็บเอาไว้ไม่รูปแบบใดก็รูปแบบหนึ่ง
ถ้าเป็นภาพก็ใช้กล้อง ถ้าเป็นเรื่องที่น่าสนใจก็เป็นปากกา น้ำหมึก แล้วก็อาจจะเป็นกระดาษทิชชู่ใกล้มือสักแผ่น
…
…
วันนี้ว่างนิดนึงเลยเอาอัลบั๊มของเด็กๆมาเก็บเรื่องราวใหม่ๆลงไป …
ก็ทำให้เจอเรื่องราวเก่าๆในนั้น … (แปลกนะครับ ทุกครั้งที่เราพยายามจะจำ “เรื่องใหม่ๆ” เรามักจะเลี่ยงไม่ได้ที่จะเจอกับ “เรื่องเก่าๆ”)
เห็นว่าน่าจะพอเอามาเล่าสู่กัน เอามาแบ่งปัน กันได้บ้าง … (กำลังหมดมุกพอดี อิอิ)
…
…
ต้องมีคนบ่นแน่ๆว่าลายมือพ่อน้องเฟิร์นอ่านยากมากๆ
ขอบคุณครับ ผมได้ยินเป็นหนที่สามล้านแปดแล้ว …
ขอบคุณคุณครูประถมห้าด้วยที่เป็นคนบอกคนแรก
แกบอกว่าลายมือผม “3 ตัวแกงได้หม้อนึงพอดี” ผมไม่รู้จนบัดนี้ว่าแกหมายความว่าอะไร ตอนนั้นไม่กล้าถาม 🙂
ถึงไงผมก็ไม่พิมพ์ใหม่ให้อยู่ดี อยากให้มันเป็นแบบ “เดิมๆ”
…
…
เท่าที่จำได้ … วันนั้นผมอยู่บน Executive louge ชั้นเกือบดาดฟ้าของโรงแรมที่มีชื่ออยู่บนหัวกระดาษนั่นแหละ
เท่าที่จำได้ … ตอนนั้นฝนตกบางๆ
เท่าที่จำได้ … ผมกำลังมองออกไปที่ปากแม่น้ำ
เท่าที่จำได้ … ไกลออกไปจากปากแม่น้ำมีภูเขาอยู่ข้างหลังแนวหมอกลิบๆอีกทีหนึ่ง
…
เท่าที่จำได้ … ตัวผมกำลังรอใครสักคน
เท่าที่จำได้ … ใจผมอยู่ที่อีกคน และมันอยากกลับ “บ้าน” ….
จดหมายที่ … ยังไม่ได้ถูกส่ง
จดหมายที่ … จะถึงมือผู้รับในอีกราว 20 ปีข้างหน้า
อีก 20 กว่าปีข้างหน้า
เด็กคนนี้จะได้อ่านจดหมายฉบับนี้ …
หรืออาจจะเป็นวันแรกที่เด็กคนนี้ต้องเป็น “หัวหน้าครอบครัว”
