เพราะเราเคยเป็นคนคนเดียวกัน ....

once we were the same person เพราะเราเคยเป็นคนคนเดียวกัน …. –

once we were the same person

10 กว่าปีมาแล้ว

สายวันนั้น ….

เป็นส่วนหนึ่งในงานวันแต่งงานที่ผมจะต้องไปกราบลาแม่

…

ในบ้านหลังเก่าที่ผมโตมา

…

แม่นั่งอยู่บนโซฟา … โซฟาสีหม่นตัวเก่า ตัวที่ผมเห็นมาตั้งแต่จำความได้

โซฟาตัวที่เต็มไปด้วย รอยปะ และ รอยขีดเขียนของผม … เมื่อครั้งยังเล็ก

…

ผมนั่งพับเพียบอยู่บนพื้นไม้ที่สภาพไม่ต่างจากโซฟานัก

….

… “แม่ครับ นกมาขออนุญาตแม่ไปสร้างครอบครัวใหม่ของนกเองครับ”

….

แม่พยักหน้าช้าๆ แล้วล้วงเข้าไปในกระเป๋าถือใบที่ผมเห็นเป็นประจำ …

แม่หยิบซองใสเล็กๆซองหนึ่งขึ้นมา …

พยักหน้าให้ผมยื่นมืออกมารับ

แม่วางซองเล็กๆนั้นบนมือผม …

….

เท่านั้นแหละ …

ผมน้ำตาไหลอย่างไม่อายว่าที่เจ้าสาวที่พับเพียบอยู่ข้างๆ น้องสาว น้องชาย และ และช่างภาพ

….

หน้าเปื้อนไปด้วยน้ำตา ผมได้ยินไม่ถนัดนักว่าแม่พูดอะไร

แม่ค่อยๆชี้ไปที่ปลายด้านหนึ่งของสิ่งที่อยู่ในซอง …

ผมเห็นที่แม่ชี้เพียงรางๆผ่านม่านน้ำตา และ ได้ยินอย่างพร่าๆ … แค่ว่า

…

“ลูก … เราเคยเป็นคนคนเดียวกันนะ” …..

“ด้านนี้คือแม่ และ ด้านนี้ก็คือนก” ….

…

ไม่มีคำว่า “รัก” ออกมาจากปากแม่สักคำ ..

แต่ทำไมถึงรู้สึกได้ว่า แม่รักผม …

….

แล้วผมก็รู้สึกเหมือนว่าผมได้ยินท่อนนี้ของเพลงลอยมาจากไหนก็ไม่รู้ …

….

แต่เมื่อหลัง … “เปรียบดั่งผืนฟ้า” … “หนักกว่าแผ่นดิน”

…. บวชเรียนพากเพียรจนสิ้น

“หยดหนึ่งน้ำนมกิน” … “ทดแทนไม่สิ้น“

… “พระคุณแม่เอย” …