วันหนึ่งเมื่อหลายเดือนที่ผ่านมา ….
… ทำไมเพื่อนๆไม่เล่นกับหนูค่ะ
… ทำไมพระเจ้าให้หนูเกิดมาเป็นเด็กสมาธิสั้นค่ะ
… แม่พระใจร้ายจังเลย
… หนูจะคุยกับพระเจ้าได้ยังไงค่ะ
เพื่อจะให้หนูเข้าใจได้ในวัยของหนู
ตามประสาพ่อที่ไม่ได้ฉลาดหรือมีเทคนิคในการเลี้ยงลูกมากมายอะไรนัก …
… จะมีก็แค่หัวใจกับสองมือที่ผู้ชายธรรมดาๆคนหนึ่งมีได้
พ่อทำกล่องจดหมายถึง พระเจ้า แม่พระ และคุณปู่ของหนูที่อยู่บนสวรรค์
พ่อบอกว่า หนูอยากถาม อยากบ่น อยากขออะไร หนูก็เขียนใส่ลงไปในกล่องเลยนะ
… พ่อไม่ได้สนใจอีกเลยว่าหนูจะจริงจังกับกล่องอุปโลกน์ของพ่อแค่ไหน
… ผ่านไปเป็นวัน …เป็นเดือน …จนจะครบปี
… เมื่อเช้าพ่อขึ้นไปทำความสะอาดหิ้งพระ
…
… พ่อเพิ่งจะรู้ว่าในใจหนูคิดอะไร
… พ่อขอโทษที่รู้ช้าไป แต่หวังว่าจะไม่ช้าเกินไป
…
แม้หนูจะรู้ว่าหนูเป็นอะไร …
หนูยังกล้าที่จะหวัง
หนูยังกล้าที่จะอธิฐาน ..
…
สำหรับหนู … ลูกที่ได้รับมรดกความบกพร่องทางสายพันธุ์จากพ่อ
สำหรับหนู … เด็ก ADHD ที่แม้แต่จะจำอะไรให้ได้นาน ก็ยังยากเย็น
…
คำอธิฐานของหนู … จึงเป็นคำอธิฐานที่เต็มไปด้วยศรัทธาและหาญกล้ายิ่ง
คำอธิฐานของหนู … ทำให้พ่อรู้ว่า ลูกสาวพ่อคนนี้จะไม่มีวันให้ใครมาบอกว่า หนูทำอะไรได้ หรือทำอะไรไม่ได้
คำอธิฐานของหนู … ทำให้พ่อต้องอายและลุกขึ้นอีกครั้ง ในวันที่พ่อท้อและคิดจะถอย
… และในที่สุด
คำอธิฐานของหนู … ทำให้พ่อรู้ว่าพ่อยังอดทนไม่พอ ยังพยายามไม่พอ และยังไม่คู่ควรที่จะเป็นพ่อของหนู
…
พ่อขอโทษ …
…
พ่อสัญญาว่า …
… วันนี้พ่อจะพยายามให้มากกว่าเมื่อวาน
… เพื่อจะได้มีวันพรุ่งนี้ … วันที่หนูจะได้มี “พ่อ” ที่ดีกว่า “พ่อ” คนนี้
…..
…
..
หรือเพียง “ฝัน” ที่หาญท้าชะตาฟ้า ?
หรือจะเพียง “ศรัทธา” (ที่)ไร้ความหมาย ?
แม้จะเป็นแค่เพียง “ฝัน” จนวันตาย
แต่ผู้ชายคนนี้จะอยู่ข้างเธอ … ตลอดไป ….
…..
….
..
.
บันทึกไว้เมื่อ … สี่ทุ่มสิบห้านาที ของวันที่ 13 พฤษจิกายน พ.ศ. 2551
บันทึกไว้โดย … ผู้ชายคนหนึ่งที่ยังไม่เข้มแข็งพอที่จะเป็น “พ่อ” ของหนู
บันทึกไว้โดย … “พ่อ” คนหนึ่งที่ยังดีไม่พอสำหรับลูกเฟิร์น
ซึ่งคอยห่วงใย … แต่เธอเรื่อยไป
แม้ … จะเป็นคนสุดท้าย …
…. ที่เธอจะมอง ….
