ครั้งหนึ่ง … คุณย่ามารับหนูไปอยู่ด้วย พ่อจำได้ว่าหนูร้องไห้จ้าตามประสาเด็กที่คงจะไม่ชินกับการไปจากพ่อและแม่ … หลายวันผ่านไป … คุณย่าเอามาส่ง …หนูก็กลับไปติดคุณย่าอีก … (ใจง่ายจังลูกพ่อ) … แต่หนูก็ดีใจมาก พอประตูเปิด หนูก็วิ่งด็อกแด๊กๆ … โผเข้ามากอดพ่อ … อย่างสดใสร่าเริงเหมือนเดิม …
ลูกรัก … บทเรียนชีวิตบทที่ 5 … การพบ การคงอยู่ และ การพลัดพราก ….
ลูกรัก … การพบกันคู่กับการจากลาเสมอ ถ้าไม่มีการพบก็จะไม่มีการจาก หรือ อีกนัยหนึ่ง ลูกรัก … การจากนั่นเองจะทำให้เกิดการพบ ดังนั้น หากลูกกำลังมีทุกข์กับการจากลามากเท่าไร พ่ออยากให้ลูกรู้ไว้ว่า วันที่ลูกได้พบกับสิ่งนั้น คนนั้นอีก ลูกจะมีความสุขมากเท่านั้น และ ในขณะเดียวกัน หากลูกกำลังมีความสุขกับการได้พบได้มา ซึ่งสิ่งที่ลูกต้องการมากเท่าไร วันที่ลูกต้องจากลาหรือสูญเสียสิ่งนั้นไปลูกก็จะทุกข์ประมาณเดียวกัน …
ลูกรัก … พ่อไม่ได้กำลังจะบอกให้ลูกทำใจไม่ให้มีความสุขกับการได้พบได้มา หรือ ไม่ให้ทุกข์เสียใจกับการจากไปหรือการสูญเสีย เพราะนั่นไม่ใช่ธรรมชาติของคน … ตรงกันข้ามจ๊ะลูกรัก … พ่อกำลังจะบอกลูกว่า จงชื่นชมยินดีและมีความสุขให้มากที่สุดกับสิ่งลูกที่ได้มา คนดีๆที่ลูกได้พบพา และสิ่งดีๆที่ลูกต้องการ และ จงโศกเศร้าเสียใจโหยหาอาดูรกับสิ่งที่สูญเสียและการจากลา เพราะว่ามันคือรสชาติของชีวิต และ มันทำให้ลูกเป็นคนโดยสมบูรณ์ … หากแต่ว่าในขณะเดียวกันนั้น พ่ออยากให้ลูกตระหนักถึงวงจรความสุขและความทุกข์ที่มันจะเวียนมาพบลูกในรอบถัดไปด้วย …
… ลูกรักของพ่อ จงตื่น และ มีสติอยู่เสมอ …
ลูกรัก … การเกิดเป็นคนที่สมบูรณ์ได้นั้นจะต้องผ่านต้องพบทั้งสุข ทุกข์ และ การโศกเศ้าจากการสูญเสียและพลัดพราก แล้วสามารถดำรงชีวิตอยู่ได้โดยไม่เสียศูนย์ … ถ้าหนึ่งความผิดหวังและสูญเสียได้ฝากรอยแผลเป็นไว้ที่ตัวพ่อหนึ่งรอย … พ่อของลูกคงจะเป็นผู้ชายที่อัปลักษณ์ที่สุดในโลก … แต่มันก็ทำให้พ่อเป็นพ่อที่มีความรักเหลือเฝือพอที่จะให้กับคนรอบข้างได้เหมือนกัน โดยที่ความรักที่พ่อมีให้หนู และ ครอบครัวของเราก็ไม่ได้น้อยลง …
ลูกรัก … วันนี้มันอาจจะเป็นบทเรียนเล็กๆที่ผ่านมาในชีวิตน้อยๆของลูก ลูกอาจจะไม่รู้ตัวว่าครั้งหนึ่งวันนี้ลูกผ่านมันมาแล้ว … แต่ถ้าวันหนึ่งความสูญเสียหรือการจากลาของลูกมันใหญ่โตขึ้นกว่าวันนี้ พ่อก็ไม่ได้หวังว่าลูกจะจำวันนี้ได้หรอกนะจ๊ะลูกรัก … แต่จะเป็นพ่อที่จะเล่าเรื่องราววันนี้ให้ลูกฟังเอง … ขอเพียงแต่ลูกคิดถึงและกลับมาหาพ่อ …
ลูกรัก … วันหนึ่งข้างหน้าเราก็ต้องจากกัน ไม่ว่าใครจะไปจากใครก็ตาม พ่ออยากให้หนูรู้ไว้ว่าความรักของพ่อจะอยู่กับหนูตลอดไป …
รักลูก …
พ่อ …
บันทึกไว้เมื่อวันที่ 23 สิงหาคม พ.ศ. 2545 เวลา บ่ายกว่าๆ …
โดย … พ่อน้องเฟิร์นและน้องภัทร