18 มีนาคม พ.ศ. 2545 … 5 วันหลังจากน้องภัทรเกิด
เย็นวันนั้น … ลูกเฟิร์นวิ่งเล่นอยู่หลังบ้าน
แม่นอนพักผ่อนอยู่บนบ้าน เพราะยังไม่หายจากเจ็บแผลที่คลอดน้องภัทร
พ่อได้ยินเสียงดัง … “ปุ๊” … มาจากหลังบ้าน
ตามมาด้วยเสียงลูกเฟิร์นร้องจ้า
… พ่อชะโงกหน้าไปดู ประมวลเอาจากสภาพรอบๆ ก็พอเดาได้ว่า
หนูลุกขึ้นแล้วหัวไปชนขอบโต๊ะ …
ในวัย 2 ขวบ … หนูวิ่งเตาะแตะๆร้องดังลั่นมาหาพ่อ …
แต่ภาพที่หนูเห็นคือพ่อกำลังอุ้มและป้อนนมน้องภัทร ….
… หนูพบว่า … อ้อมแขนของพ่อไม่ได้ว่างตลอดเวลาพร้อมที่จะโอบอุ้มและโอ๋หนูอีกต่อไปแล้ว
… หน้าที่เปื้อนน้ำตาของหนูมองพ่ออย่างงงๆปนผิดหวัง
ลูกรัก … บทเรียนที่สี่ … “การแบ่งปัน” และ “ความเป็นเจ้าของ”… นะลูก
… ลูกไม่สามารถอยู่บนโลกใบนี้ได้โดยที่ไม่แบ่งปันอะไรกับใคร
… การแบ่งปันความรักไม่ได้ทำให้ความรักที่หนูมีอยู่น้อยลง
… หนูไม่ได้เป็นเจ้าของสิ่งต่างๆแต่เพียงผู้เดียว … และ …
… ในที่สุดแล้ว หนูไม่ได้เป็นเจ้าของอะไรเลย ไม่ว่าจะเป็น พ่อ แม่ หรือ แม้แต่ตัวหนูเอง …
รักลูก …
… พ่อ
22 มีนาคม พ.ศ. 2545