วันแรก … นั่งตูดแฉะอยู่ เกือบ 2 ชม.
รายได้ ………………….. 0 บาท
ต้นทุน …………………… 0 บาท
รายจ่าย …………………. 0 บาท (แอบเอานมไปกินกล่องนึงด้วย)
(แอบรู้มาทีหลังจากคนแถวนั้น เขานึกว่าเธอเล่นขายของ … เฮ้อ …น่าสงสารจังลูกชั้น)
วันที่สอง … นั่งหาวต่ออีกเกือบ 2 ชม.
รายได้ …………………. 35 บาท (มีคนใจดีมาอุดหนุน)
ต้นทุน ……………………. 0 บาท (ก็เธอไถ + อ้อน เอาของเก่าในบ้านมาติดราคาตามใจชอบ)
รายจ่าย …………………. 0 บาท
หลังจากทนเธอรบเร้าไม่ไหว … นี่ครับ …
วันที่ 3 (ตะกี้เองสดๆร้อนๆ) … เธอนั่งอยู่ได้ไม่ถึงชม.ครึ่ง (ไม่ใช่ไม่ทน แต่เธอ “พอเพียง” … ฮ่า)
นึกภาพ 3 คนพ่อ(สะพายเป้)ลูก(ลากกระเป๋าเดินทางคนล่ะใบ)ปุเลงๆไปถามหาแผงว่างอยู่นาน (เพราะเป็นขาจร)
เธอได้เรียนรู้ว่า ทำเลไม่ได้หาง่ายๆ (หลังจากที่เรียนรู้ข้อแรกไปข้อนึงที่โดนให้ลากกระเป๋ามาจนเหงื่อตกแทนที่จะให้ขึ้นแท็กซี่)
ปูเสื่อเสร็จหันหลังให้แป็บเดียว เธอเรียงหนังสือเรียบร้อยไปครึ่งแผงเลย
(… นึกในใจ ลูกตู มีแววๆ … เย้ๆ)
แต่ อ้าว … เธอเล่นเรียงปกให้ตัวเองอ่านชื่อหนังสือได้ (แต่ลูกค้าต้องอ่านกลับหัว)
พอโดนท้วงเข้า … “ก็หนูจะได้อ่านออกไงว่าขายเล่มไหนไป”
…. ฮ่วย สอบตกการเป็นแม่ค้าตั้งแต่บทที่ 1 (แววหายเลย ลูกตู)
เหลือบไปเห็นสติ๊กเกอร์ที่เธอตั้งราคา เท่ห์มากๆ ราคาเธอลงท้ายทุกเลขเลยยกเว้นเลข 0 กับ 5
… (จะไปรอดไหมเนี่ย)
พอโดนท้วง … “น่า นะ หนูทอนตังค์เอง หนูเอามาพอ” …
(ดื้ออีกลูกตู)
สักพักใหญ่ๆ …
…
…
“พ่อ … หนูไม่มีทอน ทำไงดี … ยืมหน่อย” …
(ไงล่ะ … อาบน้ำร้อนมาก่อน … ตูบอกแล้วไม่เชื่อตู เดี๋ยวก็คิดดอกซะนี่)
รายได้ … 600 ก่าๆ บาท
(ขายแบบเซลส์แหลกราน … ที่เป็น “ก่าๆ” เพราะเธอกะๆเอา คือจำไม่ได้ว่าเงินเตรียมไว้ทอนก้นถุงตอนแรกเท่าไร)
ต้นทุน …………………………………… 0 บาท (ก็เธอไถ + อ้อน เอาของเก่าในบ้านมาติดราคาตามใจชอบ)
จ้างนัยภัทรลากกระเป๋าขามา ……….. 20 บาท (นัยภัทรคิดเที่ยวล่ะ 30 เธอต่อเหลือ 20 ขาดตัว)
จ้างนัยภัทรลากกระเป๋าขากลับ ……… 20 บาท
(พ่อถามว่าเหนื่อยไหมขากลับขึ้นแท๊กซี่ได้นะ แต่หนูจ่าย 35 บาท เธอบอกว่า เหนื่อย แต่จ้างนัยภัทรดีกว่า)
จ้างพ่อเป็นที่ปรึกษา ………………….. 0 บาท
(เธอบอกว่า ค่าปรึกษาคืออะไร “หนูไม่เข้าใจ … หนูไม่เคยเห็นคุณแม่จ่ายคุณพ่อเลย” … อ้าว !!!)
แตงโมปั่นขากลับ 1 แก้ว ……………. 15 บาท (พ่อขอให้เลี้ยงพ่อ 1 แก้วค่าเหนื่อย เธอลังเลแป๊บก่อนตอบว่า “กินกับหนูก็แล้วกัน” … ดูมัน ฮ่วย)
หนังสือการ์ตูนของนัยภัทรฝากขาย … 10 บาท (แอบเห็นว่าเธอขายไป 14 บาท)
ค่าเช่าแผง ……………………………. 150 บาท
(เขาให้เช่าได้ทั้งคืน พอใกล้ทุ่มนึง เธอบอกว่าได้อีกร้อยนึงหนูกลับน่ะ … โดนแผงข้างๆค้อนไปโครมนึง)
รวมรายจ่าย …… 215 บาท
สรุป … เธอได้เงินมากินขนม ……….. 385 ก่าๆ (ไม่เรียกว่ากำไร … เพราะอะไร? อ่านต่อไปครับ)
กลับถึงบ้านเรียกมาทบทวนว่าเจออะไรมาบ้าง
(ตอนขายจริงไม่มีเวลาสอน มัวแต่ขายกับแก้ปัญหาเฉพาะหน้าที่เธอเนรมิตขึ้นมาทุก 5 นาที)
เธอตอบถูกหมด …
“แต่พ่อว่าหนูลืมอะไรไปอย่าง …”
“อะไรค่ะ”
“หนูขายของที่ไม่มีต้นทุน”
“ต้นทุนคืออะไรค่ะ” … พ่อเชื่อ … (เด็ก ADHD* โกหกไม่เป็น)
(… คงอีกนานกว่าเธอจะเป็นแม่ค้า … ฮ่วย – นั่นคือ 385 ก่าๆนั่นไม่ใช่กำไร จริงป่ะ)
“อืม … พ่อว่าวันนี้หนูกับน้องภัทรเหนื่อยมากพอแล้วนอนก่อนเถอะ พรุ่งนี้พ่อค่อยเล่าเรื่องต้นทุนให้ฟัง”
“ก็ได้ๆ แต่พ่อต้องนวดหลังให้หนูด้วยนะค่ะ หนูนั่งขายเมื่อยมากเลย”
(เวร … แล้วพ่อนอนจิบไวน์เฝ้าหล่อนขายหรือไงย่ะ … ข้าก็นั่งอยู่ข้างๆเอ็งนั่นแหละ)
“อืม … ก็ได้ๆ มาพ่อนวดให้ นอนซะคนดีของพ่อ”
ปล. “จะเกิดอะไรขึ้น …. เมื่อจู่ๆเธอเกิดอยากเป็นแม่ค้าขึ้นมา”
ตอบ … จะเกิดอะไรขึ้นได้ล่ะ พ่อก็ต้องทำหน้าที่พ่อไง
…. พ่อก็ต้อง ผลัก – ดัน – เข็น – ลาก – จูง ถูลู่ถูกังหนูไปจนกว่าแขนและขาพ่อจะหมดแรงนะซิ”
จบมันดื้อๆแบบนี้แหละครับ … เหนื่อยเหลือเกิน
…. อ้าวดูมันนอนก่ายกันซะ … แล้วคืนนี้ใครจะมานวดหลังให้ตู(ว่ะ) … เมื่อยเป็นนะ(โว้ย)
ปล.อีกที …
เสาร์หน้าเจอกันค่า (ถ้าหนูยังไม่เลิกอยากเป็นแม่ค้า)
ไปอุดหนุนหนูหน่อยนะค่ะ
… ที่ไหน ม่ายบอก …
แต่ใบ้ให้นิดนึง … รัชดาลาดพร้าวค่า …
จากยัยเฟิร์นกะนัยภัทร
======================
* ADHD (Attention Deficit Hyperactive Disorder – สมาธิสั้น)
“การขาดความสามารถ ตั้งใจ/สนใจ ต่อกิจกรรมอย่างใดอย่างหนึ่งที่กำลังกระทำอยู่ เป็นความผิดปกติทางพฤติกรรมชนิดหนึ่งที่เด็กมักแสดงออกจนเป็นลักษณะเฉพาะตัว ประกอบด้วยพฤติกรรมไม่เหมาะสมกับวัย หรือระดับพัฒนาการ ปกติมาตรฐาน ซนมาก ไม่มีระเบียบ วอกแวก ไม่มีสมาธิ มักทำอะไรก่อนคิด วู่วาม ก้าวร้าว ………..ดร. สยุมพร เค ไพบูลย์”