จดหมายเปิดผนึก …
ถ้าบังเอิญคุณได้เป็น … ญาติพี่น้องของคุณพ่อคุณแม่เด็ก ADHD
… ผมอยากบอกว่า
พวกเราไม่ได้ละเลยในการสั่งสอนอบรมลูกของเราให้เป็นคนดีตามครรลองของสังคม แต่เป็นความผิดปกติทางพันธุกรรมที่สืบทอดกันมาจากรุ่นสู่รุ่น เหมือนกับโรคทางพันธุกรรมทั่วไปเช่น ธาลาสซิเมีย มะเร็ง เบาหวาน ไมแกรน และ อื่นๆอีกมากมาย
พวกเราทำดีที่สุดแล้วในการสั่งสอนอบรมลูกๆ เราไม่ได้ต้องการความเห็นใจ แต่เราต้องการความเข้าใจจากพวกคุณต่างหาก
ถ้า “บังเอิญ” คุณได้เป็น … คุณครูเด็ก ADHD
… ผมอยากบอกว่า
ที่เราไปขอเข้าพบพูดคุยอธิบายอะไรต่างๆนาๆ ไม่ใช่ว่าพวกเราต้องการอภิสิทธิ์ให้กับลูกของเราเพราะเรื่อง ADHD …
ในทางตรงกันข้าม พวกเราไม่ต้องการอภิสิทธิ์ใดๆแก่ลูกๆของพวกเราเลยครับ เราต้องการเพียงความเข้าใจเด็กตาม “สภาพที่เป็นจริง” เราต้องการโอกาสที่เท่าเทียมกันในการเข้าถึงการศึกษาซึ่งเป็นสิทธิ์ที่พึงมีพึงได้ของเด็กๆทุกคนบนโลกใบนี้
ถ้า “บังเอิญ” คุณได้เป็น … คุณพ่อคุณแม่ของลูกที่มีเพื่อนร่วมชั้นเป็นเด็ก ADHD
… ผมอยากบอกว่า
ช่วยหมั่นถามลูกๆคุณว่ามีเพื่อนคนไหนที่ไม่มีคนเล่นด้วย แล้วขอให้เขาพยายามเล่นกับเพื่อนคนนั้นหน่อย เพราะลูกของคุณอาจจะเป็นคนสำคัญที่สุด เป็นพระเอกหรือนางเอกตลอดกาลของชีวิตน้อยๆชีวิตหนึ่ง
หรือแม้กระทั่ง ลูกของคุณอาจจะเป็นพยานรับรู้ความลับสุดขอบฟ้าและรอยยิ้มสุดท้ายของชีวิตเล็กๆชีวิตหนึ่งบนโลกที่รอยยิ้มของเขาเลือนหายจากความทรงจำของผู้คน เพราะเด็กน้อยคนนั้นอาจจะไม่ยิ้มหรือหัวเราะอีก … ตลอดไป
ถ้า “บังเอิญ” คุณได้เป็น … ผู้กำหนดหรือมีส่วนกำหนดนโยบายการศึกษาของชาติ
… ผมอยากบอกว่า
ช่วยหันมาฟังเสียงพวกเราหน่อยครับ …
How many times can a man turn his head? …
… Pretending he just doesn’t see …
How many ears must one man have …?
… Before he can hear people cry ….
“Blowing in the wind” – (ขออนุญาติไม่แปลนะครับ)
ถ้า “บังเอิญ” คุณไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเด็ก ADHD เลย …
ผมอยากบอกว่า …
ทุกๆชีวิตน้อยๆ 100 ชีวิต จะมีชีวิตที่โชคดีได้รู้จัก ADHD อยู่ 3 ชีวิต เปิดตาเปิดใจให้กว้างๆ และถ้าคุณพบเขาที่ไหน ขอให้รักและเข้าใจเขาให้มากๆนะครับ
แต่ถ้าคุณโชคดีได้เป็นคุณพ่อคุณแม่ของเด็ก ADHD … ผมอยากบอกว่า
… มันไม่ใช่เรื่อง “บังเอิญ” หรอกครับ
เพราะ … คุณคือคนที่ “คนบนฟ้า” เลือกแล้วว่าสามารถทำหน้าที่อันยิ่งใหญ่นี้ได้
เพราะ … คุณนั่นแหละ คือ “คนบนฟ้า” ที่เกิดมาบนดิน … เพื่อ “เธอ” หรือ “เขา” คนนั้น
และ … จะมีเพียงสองมือคุณเท่านั้นที่จะสร้างปาฏิหารย์อันยิ่งใหญ่นี้ให้ปรากฏ
และ … คุณจะเข้าใจที่ผมบอกว่า “เพราะหนูคือเหตุผลเดียวที่พ่อคนนี้ยังจะต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป“
สุดท้ายผมอยากจะบอกว่า … “คุณไม่ได้กำลังสร้างปาฏิหาริย์นี้คนเดียว” … ผมเป็นเพื่อนคุณเสมอนะครับ …
แป้นพิมพ์กับสองมือเล็กๆของผมคงไม่สามารถผลิกโลกใบนี้ได้ แต่ผมก็ทำดีที่สุดเท่าที่ผู้ชายธรรมดาๆคนหนึ่งจะทำได้แล้วล่ะครับ
ถ้าการที่ผมเปิดเผยตัวจริงเสียงจริงชื่อจริงออกมา อาจจะทำให้ลูกสาว และครอบครัวได้รับผลกระทบบ้าง ก็ขอเพียงทำให้เด็ก ADHD แม้เพียงคนเดียว ได้รับการปฏิบิติ ได้รับโอกาส ได้รับความเข้าใจที่ดีที่ถูกต้องจากสังคม ที่อาจผ่านพบเรื่องราวเหล่านี้จากร่องรอยอักษรของผมบนโลกไซเบอร์ และทำให้เด็ก ADHD คนนั้นมีชีวิตที่ดีขึ้น
… ผมคิดว่าลูกสาวผม(เมื่อโตขึ้น) และครอบครัวคงเข้าใจ ดีใจ และ เห็นด้วยในสิ่งที่ผมได้ทำลงไป …
และท้ายที่สุด … หากจะมีคุณูปการแต่อย่างใดจากการที่ตัวหนังสือของผมปรากฏตัวขึ้นบนโลกไซเบอร์นี้
ผมขอมอบคำขอบคุณ และ ความดีต่างๆไว้ แด่เธอ …
เธอ … ผู้เป็นเจ้าของทุกหยดน้ำตา และ ความเหนื่อยยากในทุกๆวันอันไม่มีที่สิ้นสุด
เธอ … ผู้เป็นเจ้าของสองมือที่สร้างปาฏิหาริย์อยู่ทุกลมหายใจด้วยความเพียรที่ผู้ชายอย่างผมต้องจำนน
เธอ … ผู้เป็นพลังและอยู่เบื้องหลังความสำเร็จทุกอย่าง และ ..
เธอ … ผู้เป็นนิยามของคำว่า “บ้าน” เพียงแห่งเดียวของผม
เธอ … ผู้เป็นเจ้าของรอยยิ้มที่ละลายความมืดมิดในคืนที่หดหู่ที่สุดของผู้ชายคนหนึ่ง
และเป็น … เธอ … ผู้ร่วมสร้างฝันที่หาญท้าชะตาฟ้ากับผู้ชายโชคร้ายคนนี้
“… บางเวลาฉันร้องไห้ เธอยังให้ไหล่อิง …
ไม่ใช่คนที่โชคดี … ที่เกิดมามีทุกสิ่ง
แต่ฉันโชคดีจริงๆที่มี … เธอ … “
แด่ … เธอ … แม่น้องเฟิร์นและน้องภัทร
ขอบพระคุณทุกท่านทั้งในโลกจริงและโลกไซเบอร์ (ที่ทำให้เราได้รู้จักกัน)
ด้วยรักและศรัทธาครับ
พ่อน้องเฟิร์นและน้องภัทร
จดบันทึกไว้ ที่ความสูง 36000 ฟุต
Seat 39H ไฟล์ท DD7105 HDY-BKK สายการบินนกแอร์
วันที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2551