เหตุเกิดที่เซ็นทรัลลาดพร้าว จากที่ขายกระเป๋าผู้หญิงไปมุมขายรองเท้าผู้ชายห้างนี้ไกลแค่ไหน (ADHD 5)
เพื่อให้ยัยเฟิร์นมีความทรงจำที่ดีๆในบรรยากาศคริสต์มาส วันเสาร์ที่แล้วหลังจากทุลักทุเลหอบพุงอ้วนๆเกี่ยวหางเจ้าจำปีข้ามเส้นขอบฟ้ามาลงที่อู่ตะเภาได้อย่างเฉียดฉิวในตอนเช้ามืด
… เหมือนทุกๆปี สายๆวันนั้นเราพากันไปซื้ออุปกรณ์ชุบชีวิตต้นคริสต์มาสอายุ 8 ขวบ ที่มีอยู่ต้นเดียวที่บ้านซึ่งก็อายุเท่ากับเจ้าตัว คือมันใหม่ตอนยัยเฟิร์นขวบเดียวแล้วก็กางแล้ว เก็บกางแล้วเก็บ มา 8 ครั้งแล้วครับ 🙂 ก็พวกริบบิ้น สายรุ้ง ฯลฯ นั่นแหละ
เสร็จแล้วก็ไปเลือกรองเท้าคู่ใหม่ที่แม่น้องเฟิร์นจะให้เป็นของขวัญวันเกิดพ่อน้องเฟิร์น โดยปล่อยให้เลือกอยู่คนเดียว ส่วนสองสาวนั่นควงกันไปกระจุ๋งกระจิ๋งที่แถวๆกระเป๋าผู้หญิงซึ่งอยู่อีกฝั่งหนึ่งของชั้นเดียวกัน พอเลือกรองเท้าได้ จะจ่ายตังค์ นึกได้ว่า อ้าว บัตรเครดิตตูอยู่กับแม่ยัยเฟิร์น (โดนอายัดหรือพูดง่ายๆว่าโดนยึดนั่นแหละ 😛 ) ก็เลยโทรเข้ามือถือ
และด้วยความที่ไม่บังอาจขัดอารมณ์ช๊อปฯอันสุดบรรเจิดของเธอ ก็เลยบอกไปว่าไม่ต้องมาเองหรอก … ให้เฟิร์นเอามาให้ก็ได้ (แล้วมาเสียใจว่าตูไม่น่าแนะนำอะไรแบบนั้นเลย ผับผ่าซิ ยอมเดินไปเอาเองก็หมดเรื่อง)
เหตุมันเกิดตอนนี้นี่แหละครับ …
จำเรื่องสาหรีกับควายในรถไฟฟ้า BTS ได้ไหมครับ => คลิ๊กตรงนี้ครับ
… นั่นแค่ชิวๆ
… วางสายแม่น้องเฟิร์นได้ชั่วเสี้ยวอึดใจบางๆ
… เอ๊ะ … ได้ยินเหมือนแผ่นเสียงตกร่องที่ไหนนะ
… เอ๊ะ … แล้วนั่นคนมุงอะไรกัน
… อะจ๊ากกกกกกกกกกกกกกกก
พ่อ … พ่อ … พ่ออยู่ไหน … พ่อหนูอยู่ไหน … พ่ออยู่ไหน ..
พ่อ … พ่อ … พ่ออยู่ไหน … พ่อหนูอยู่ไหน … พ่ออยู่ไหน .. “
เดินตะโกน “ลั่น” ห้างมาจากที่ขายกระเป๋าผู้หญิง ตรงดิ่ง “เลิ่กลักๆ” มาตรงที่ขายรองเท้าผู้ชายเลยครับ …
ส่วนที่คนที่ยัยนั่นเรียกว่า “พ่อหนูๆ” (จังหวะนี้เปลี่ยนเป็น “ยัยนั่น” ไปแล้ว — ไม่ใช่ลูกตูซักกะหน่อย) กำลังมองหารองเท้าคู่อ้วนๆ (wide body) อ้วนให้พอที่จะเอาหน้าที่กำลังชาและตัวอวบๆยัดเข้าไปซ่อนเพื่อหลบสายตาคนทั้งชั้นที่ประมาณว่า … กำลังมองหา … “ไอ้พ่อใจร้ายทิ้งลูกสาวไว้กลางห้างได้ลงคอ”
แล้วคุณคิดว่าสำหรับ “ไอ้พ่อใจร้าย” คนนั้น … “ระยะทางจากที่ขายกระเป๋าผู้หญิง ไปถึง มุมขายรองเท้าผู้ชายของห้างนี้ไกลแค่ไหนครับ” ….
…
…
ถ้าคิดไม่ออก จะบอกให้ว่ามันไกลพอๆกับจากโลกไปดวงจันทร์เลยครับ (ยัยนั่นถึงเดินมาไม่ถึงสักที แต่ให้ตายซิ ปากหล่อนก็ไม่หยุดตะโกน)
….
…
ปล.
หลังจากเอาหน้าออกมาจากที่ซ่อน(รองเท้าคู่อ้วนๆ) …
ก็ตะล่อมๆถามว่าทำไมหนูเรียกหาพ่อเสียงดังอย่างนั้นล่ะจ๊ะ (ใจน่ะอยากใช้คำว่า “แหกปากตะโกน” แต่กลัวว่าจะหยาบคายเกินวัย … ฮ่าๆ)
“ก็คุณพ่อสอนให้หนูกล้าหาญไงค่ะ กล้าหาญก็ต้องพูดเสียงชัดๆดังๆซิค่ะ”
… (คิดในใจ) …. เวร ! (พ่อใบ้รัปทาน) เวรแล้วตู มี 4 คำที่ต้องสอนกันใหม่… (อีกเป็นรอบที่ 10) … “พูดชัดๆ” .. “เสียงดัง” .. “ตะโกน” กับ “กล้าหาญ”
…
เอ้า ! … ใครเป็นครูภาษาไทยมาช่วยสอน(มัน)หน่อย (รับสมัคร 1 ท่าน – มีรางวัลถ้าทำสำเร็จ ! )