จากหน้าหนึ่งในบันทึกของคนเป็นพ่อ
เย็นวันนั้น พ่อนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องนั่งเล่น
หนูก็กำลังเล่นอะไรๆของหนูไปเรื่อยๆอยู่คนเดียว …
สักพัก … หนูก็เดินมาถึงหน้าห้องน้ำ … มีน้ำหกกระจายอยู่บนพื้น …
หนูเดินไปเอาผ้าอ้อมน้องภัทรมาวางบนน้ำ …
แล้วหนูก็เดินไปบนผ้าอ้อม …
พ่อเดาเอาว่าหนูคงไม่อยากให้เท้าเปียก …
สักพัก … ผ้าอ้อมก็หมดตะกร้า …
แต่หนูก็ยังเดินผ่านน้ำที่หกไปไม่ได้ … หนูลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ..
แล้วหนูก็ไปเอารองเท้ามาใส่เดินไปบนพื้นที่เปียกๆนั้นแทน
ลูกรัก … ลูกได้เรียนรู้อะไรบางอย่างรู้ไหม
อะไรบางอย่างที่พ่อใช้เวลากว่าสามสิบปีกว่าจึงจะเข้าใจ
เข้าใจในสิ่งเดียวกันกับที่ลูกทำให้พ่อเห็นเพียงแค่ไม่กี่นาที …
อะไรบางอย่างที่พื้นๆธรรมดาๆมากๆจนหลายคนบนโลกใบนี้ …
… มองข้ามมันไป …
ลูกรัก … ถ้าลูกไม่สามารถปูทุกบาทวิถีบนโลกใบนี้ได้ด้วยแผ่นหนังหรือผืนพรมอันนุ่มเท้า
… ลูกก็จงเอาแผ่นหนังหรือผืนพรมเท่าที่ลูกมีอยู่มาห่อหุ้มเท้าทั้งสองของลูก
… แล้วโลกทั้งใบก็จะเสมือนปูด้วยแผ่นหนังและผืนพรมที่อ่อนนุ่ม (ภาษิตทิเบต)
ลูกรัก …ถ้าสองมือน้อยๆของลูกไม่อาจจะบดบังตะวันให้มืดมิดได้
… ลูกก็จงหลับตาเสียซิ
… ลูกก็จะได้ความมืดมิดที่ลูกต้องการยามจะพักผ่อน …
ลูกรัก …ถ้าสิ่งต่างๆที่มันสับสนวุ่นวายนักบนโลกใบนี้
… มันทำให้ลูกไม่สบายใจ มันทำให้ลูกเป็นทุกข์
… แล้วลูกไม่สามารถแก้ไขมันได้แล้วล่ะก็
ลูกรัก … พ่ออยากให้ลูกเอาสิ่งที่ลูกเรียนรู้วันนี้ไปลองใช้ดู …
… ลองหยุดพักการรับรู้ของลูกลงเสียบ้าง
… แล้วลูกจะพบว่าความสุขอยู่ใกล้กว่าที่ลูกคิดไว้มากนัก ..
รักลูก …
พ่อ
23.30 น. 19 พ.ย. 2545