อื่นๆ อีกมากมาย

คนนี้คือคุณหมอชาญวิทย์ พรนพดล จิตแพทย์เด็กและวัยรุ่น น้องเฟิร์นและน้องภัทร ผูกปิ่นโตรักษากับคุณหมอมาตั้งแต่ต้นที่รู้ว่าเฟิร์นเป็น ADHD ตอน 3 ขวบ และ ภัทรมารักษากับคุณหมอตอน 5 ขวบ คุณหมอใจดี ทำงานจิตอาสามากมาย ทั้งทางสังคม ทางวิชาการ และ คุณหมอเมตตาครอบครัวของผมในหลายๆด้าน ในตอนแรกผมก็เหมือนคนทั่วไปที่แยกไม่ออกว่าซึมเศร้าแค่ไหนถึงจะเรียกว่าใช่ เรียกว่าเป็นโรค แต่พอได้ใกล้ชิดกับคนเป็นโรค (ในบ้านก็มีคนนึง) จึงได้เข้าใจ และ เมตตาเขามากขึ้น อยากจะบอกว่าข้อสังเกตุง่ายๆแบบบ้านๆว่าใช่โรคซึมเศร้าไหม ดูแบบบ้านๆแบบผมได้ 2 อย่างคือ “เวลา” … ถ้านานๆ นานเกินคนปกติจะเศร้ากัน ให้สัณนิฐานไว้ก่อนว่าใช่ และ อีกอย่างคือ อย่างที่คุณหมอกล่าวในตอนท้าย คือ ยังเห็นคุณค่าตัวเองอยู่ไหม ยังลงโทษตัวเองทางความรู้สึก หรือไม่ ถ้าคำตอบคือใช่ นั่นมีโอกาสเป็นปาเข้าไปเกิน 80% แล้ว เพราะคนปกติ จะยังหลงเหลือความรู้สึกเห็นคุณค่าตัวเองอยู่ ยังไม่เอะอะอะไรก็โทษตัวเอง คนปกติจะรู้จักที่จะป้องกันความรู้สึกผิดโดยการโบ้ยความผิด โยนความผิดให้ผู้อื่นบ้าง ลองสังเกตุคนข้างๆนะครับ ถ้าไม่ชัวร์ ไม่แน่ใจ โทรฯสายด่วนที่คุณหมอบอกในคลิป

ช่วงนี้ไปออกกำลังกายที่สวนจตุจักร วันเสาร์วันอาทิตย์ตอนเช้า เห็นพฤติกรรมบางอย่างในการใช้สาธารณะสมบัติที่อยากจะแบ่งปันกันนิดนึง ตรงจุดที่เป็นสถานีออกกำลังกายน่ะครับ มีอยู่สถานีหนึ่งที่ถูกยึดโดยคน 2 จำพวก จำพวกแรกคือมานั่งจับจองพูดคุยเม้าส์มอยกันเฉยๆซะงั้น จะว่ามนุษย์ป้าก็ไม่ถูก เพราะมีมนุษย์ลุงปนอยู่ด้วย เอาว่า ไม่ระบุเพศและวัยก็แล้วกัน ผมไปยืนอ่านป้ายวิธีใช้ในระยะกระชั้น ประมาณว่า เดี๋ยวจะใช้นะ และการใช้มันต้องวิ่งปีนขึ้นไป แล้วคลานย้อนกลับเข้ามา ตามรูปข้างล่างนี้ครับ   ท่านๆก็ขยับให้หน่อยนึง ผมก็คนไทยเนอะ เคารพอาวุโส ไอ้การจะไปวิ่งไต่ขึ้นไปแบบนั้น มันก็ค้ำหัวผู้ใหญ่นะซิ แต่ด้วยว่า อืม ท่านก็ขยับให้แล้ว ผมก็คือว่าเป็นการให้สัญญานว่าท่านอนุญาติ ก็ไม่เป็นไร ถ้อยทีถ้อยอาศัยกันไป ผมก็วิ่งไต่ขึ้นไป … อ้าว ท่านๆหันมามองหน้าผมทำนองว่า ทำอะไรไม่เห็นหัวขาวหัวดำ …   แต่ท่านก็ไม่มีทีท่าว่าจะลุกไปไหน ท่านก็นั่งเม้าส์มอยของท่านต่อไป ตกลง ผมผิดเหรอ … ??? คนอีกจำพวกคือ ใช้อุปกรณ์ผิดประเภท คือ สถานีนี้เขาให้ใช้อย่างที่แสดงให้เห็นในภาพข้างบนนั้น แต่ท่านมาใช้แบบนี้ครับ คือแบบที่เห็นในภาพข้างล่างนี้ (ซึ่งเขาก็มีให้ใช้อีกสถานีหนึ่ง ไม่ใช่สถานีนี้)   เนื่องจากท่าที่ท่านใช้นี้ มันใช้เวลานาน พอท่านทำเสร็จ

เวลาผมไปไหนมาไหน ถ้าเจออะไรเก็บด้วยกล้องได้ก็จะเก็บ ถ้าไม่มีกล้อง ก็เก็บด้วยปากกา น้ำหมึก แล้วก็ลายมือที่ตกวิชาคัดไทย (แบบตัวอย่างข้างล่างนี้ …ฮ่า) โดนใจมากๆ รีบขอโปสการ์ดแอร์โฮสเตสมาลอกไว้ก่อนเครื่องลง ลายมืออ่านยากหน่อยนะครับไม่อยากพิมพ์ออกมา เดี๋ยวจะเสียอรรถรส 😛 ถ้าใครดูลายมือเป็นเชิญหลังไมค์นะครับอยากรู้ว่าตัวเองเป็นคนอย่างไรเหมือนกันใช้ชีวิตมาจนเลยหลักสี่แล้วยังไม่ค่อยรู้จักตัวเองดีเลยครับ .. แฮ่ๆ เดี๋ยวถ้าเจออะไรดีๆอีกที่คิดว่าน่าจะแบ่งปันกันได้ก็จะเอามาแปะๆไว้ให้อ่านกันอีก ปล. ยังหามุกใหม่ไม่ได้เอามุกเก่ามาขัดตาทัพไว้ก่อน 🙂 ถ้าอ่านไม่ชัดให้เอาเม้าส์ลากไปคลิ๊กที่รูปนะครับ มันจะขยายใหญ่ขึ้นมา