วันที่ 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2546 ราวๆ 6 โมงเย็น …
เย็นวันนั้น พ่อกำลังนั่งทานข้าวอยู่
หนูก็กำลังง่วนอยู่กับตุ๊กตาตัวโปรดอยู่ห่างๆตามประสา …
พอหนูเห็นพ่อกำลังทานข้าว หนูก็เดินมาอ้อนขึ้นมานั่งบนตัก
… ประมาณว่า “ขอหนูทานด้วย นะค่ะ”
มื้อนั้นพ่อจำได้ว่ามีปลาทูอยู่ด้วยในสำรับ
บนตักของพ่อ หนูก็นั่งดูพ่อแกะปลาอยู่พักใหญ่ …
“น้ง เฟิง จาแกะปามั่งนะค่ะ” … เอาแล้วไง ลูกเรา …
พ่อไม่รู้หรอกว่าในวัยที่อีกราว 2 อาทิตย์จะ 3 ขวบ
… หนูจะแกะปลาเองได้หรือยัง ?
พ่อรู้แต่ว่า ถ้ามีพ่ออยู่ข้างๆ …
อย่าว่าแต่ก้างปลาเลยลูกรัก
… พ่อแลกชีวิตของพ่อได้
… เพียงเพื่อให้หนูไม่เจ็บปวด
พ่อแกะปลาให้หนูดูตัวหนึ่ง
แล้วพ่อให้หนูลองแกะปลาเองสักพัก
สักพัก … หนูก็แกะปลาด้วยวิธีที่พ่อไม่ได้สอน ….
(ถึงแม้ว่าผลที่ได้มันจะเละเทะไปหน่อยก็ตามที)
วิธีแกะปลาที่พ่อดูเผินๆแล้วว่าน่าจะมีอยู่วิธีเดียว
หนูสอนให้พ่อรู้ว่า มันมีสองวิธี
… สองวิธีที่พ่อก็ทำอยู่ตลอดเวลา
แต่พ่อไม่เคยรู้ … ไม่เคยสังเกตุ …
พ่อสังเกตุว่า
… หนูแกะก้างออกจากเนื้อปลา
ในขณะที่พ่อแกะเนื้อปลาออกจากก้าง ….
หนูกำลังสอนพ่อว่า …
ปัญหาต่างๆที่ดูเหมือนกับว่าจะมีทางออกเดียว…
… แต่ถ้าลองดูใหม่อีกทีด้วยมุมมองที่ต่างออกไป
วิธีแก้ปัญหามันมีมากกว่าหนึ่งวิธีเสมอ …
ลูกรัก …
ลูกคงจำไม่ได้หรอกว่าวันนี้ลูกค้นพบอะไร
… อะไรบางอย่างที่มีความหมายกับ
การใช้ชีวิตของลูกในวันข้างหน้า
… วันหนึ่งข้างหน้า หากปลาตัวนั้นที่ลูกจะแกะ
มันตัวใหญ่และแกะยากกว่าที่ลูกจะแกะได้โดยลำพัง ….
กลับมาหาพ่อนะลูกรักของพ่อ …
พ่อจะสอนลูกเหมือนกับที่ลูกได้สอนพ่อวันนี้ …
กลับมาพ่อนะจ๊ะลูกรักของพ่อ …
พ่อจะรอคอยลูกอยู่ตรงนี้
…. จะรอลูกนานเท่าที่ลูกจะกลับมาหาพ่อ …
รักลูกเสมอ …
พ่อ …
(ผู้ชายธรรมดาๆที่เห็นแก่ตัว เพราะไม่อยากให้หนูไปจากพ่อเลย)