ทุกๆเย็นวันศุกร์พ่อจะเอาหนูกับน้องภัทรไปฝากบ้านคุณยาย เพื่อที่พ่อจะได้พาแม่หนูไปทานข้าว ดูหนัง ฟังเพลงข้างนอก (อย่างสงบสุข) แล้วค่อยไปรับหนูกับน้องที่บ้านคุณยายเช้าวันเสาร์
… เช้าวันเสาร์ที่แล้วพ่อกับแม่ก็ไปรับหนูที่บ้านคุณยายอย่างเคย ขณะที่พ่อกำลังทานข้าวเช้าอยู่ที่บ้านคุณยาย พ่อได้ยินเสียงหนูร้องจ้าออกมาจากข้างๆโต๊ะที่พ่อนั่งอยู่
ไม่ได้เป็นเสียงร้องของความเจ็บปวด แต่เป็นเสียงร้องของการพยายามทำอะไรบางอย่างแล้วไม่ได้อย่างใจ … ภาพที่พ่อเห็นเป็นภาพที่พ่ออดที่จะอมยิ้มด้วยความเอ็นดูไม่ได้ … หลายคนกำลังจะเข้าไปช่วย … แต่พ่อห้ามไว้ …
หนูกำลังพยายามถีบรถสามล้อเด็กเล่น …. ด้วยวิธีของหนู …
… หนูพยายามถีบที่ถีบด้วยเท้าทั้งสองพร้อมๆกัน …
… รถมันก็ไม่เคลื่อนไปสักที ….
… ยิ่งหนูออกแรงถีบสองเท้าพร้อมๆกันมากเท่าไร
… หนูก็เหนื่อยมากขึ้นเท่านั้น
แต่ … รถมันก็ไม่ได้เคลื่อนไปไหนอยู่ดี …
ลูกรัก … การจะถีบรถสามล้อมันก็เหมือนการทำอะไรๆหลายๆอย่างในชีวิตลูกนั้นแหละ ลูกไม่สามารถที่จะ “ผลัก” ทุกๆอย่างโดยไม่ “ผ่อน” อะไรบางอย่าง แล้วทำให้ภาพรวมของชีวิตมันจะเคลื่อนไปได้หรอกนะ …
การขับเคลื่อนชีวิตเล็กๆของลูกในวันข้างหน้า ไม่ว่าจะเป็นการเรียน การทำงาน ความรัก หรือ การครองเรือน ฯลฯ ก็เหมือนกับการถีบสามล้อคันเล็กๆของลูกวันนี้แหละ
… ลูกต้องรู้จัก “ผลัก” เรื่องหนึ่ง และ “ผ่อน” อีกเรื่องหนึ่ง
… เคล็ดที่ไม่ลับมันอยู่ที่ ลูกต้อง “ผลัก” และ “ผ่อน” อย่างเป็นจังหวะ
… เคล็ดที่ไม่ลับมันอยู่ที่ ลูกต้องกลับมา “ผลัก” เรื่องที่ถูก “ผ่อน” ด้วย
… แล้วภาพรวมของชีวิตลูกจึงเคลื่อนไปข้างหน้าได้
… ซึ่งก็ไม่ต่างจากการถีบสามล้อเล็กๆของลูกในวันนี้หรอก … ลูกรัก …
ลูกจำได้ไหม วันที่ลูกหัดเดินวันแรก …
ลูกต้อง “ผ่อน” ขาข้างหนึ่งไว้ข้างหลัง
เพื่อให้เป็นหลักที่จะ “ผลัก” (ก้าว)ขาอีกข้างไปข้างหน้า
แล้วลูกก็ “ทำกลับกัน” กับขาข้างที่ถูก “ผ่อน” ไว้ข้างหลัง
เช่นเดียวกับขาข้างที่ก้าวไปข้างหน้า …
นั่นแหละลูกรัก … ที่เรียกว่าการ “เดิน”
…. ถ้าลูกพยายามก้าวขาทั้งสองข้างไปข้างหน้าพร้อมๆกัน
ตัวลูกก็คงจะไปได้ไม่ถึงไหน …
เห็นไหมลูกรัก … ธรรมชาติบนโลกใบนี้ สอนอะไรต่างๆเรามากมาย …
เพียงแค่ขอให้ลูกหยุดนิ่ง หยุดดู หยุดสังเกตุ หยุดคิด สักนิด …
ถ้าวันหน้า …
สามล้อคันเล็กๆของลูกมันใหญ่โตเกินกว่าที่ลูกหาวิธีขับมันได้ล่ะก็
พ่อขออย่างเดียวนะลูกรัก … กลับมาหาพ่อนะลูก …
พ่อจะสอนลูกอีกครั้งว่าลูกควรจะทำอย่างไร ..
… กลับมาหาพ่อนะลูกรัก …
… พ่อ …
1100 น.
2 พย. 2545
ปล. สักพักใหญ่ๆหลังจากที่ลูกร้องจนเหนื่อย
ลูกถึงคิดออกว่าลูกควรจะผ่อนขาข้างหนึ่ง
และ ออกแรงถีบอีกข้างหนึ่ง … สลับกันไป
รถสามล้อคันเล็กๆของลูกถึงเคลื่อนไปข้างหน้าได้