พี่น้องลูกขนไก่ (ชื่อภาษาอังกฤษ Side by Side – แปลว่า “เคียงข้างกัน”) เป็นซี่รีย์ไทยที่ดีเรื่องหนึ่ง นำเสนอโดย GDH และ line tv เป็นเรื่องของครอบครัวหนึ่งที่ต้องดูแลเด็กพิเศษออทิสติก
ครอบครัวนี้ประกอบไปด้วย แม่ตั้ม (เปิ้ล หัทยา วงษ์กระจ่าง) แม่ของ “ยิม” (ต่อ ธนภพ ลีรัตนขจร) ตัวเอกในเรื่องที่เป็นออทิสติก และ แม่แตง (สู่ขวัญ บูลกุล) แม่ของ “โด่ง” (สกาย วงศ์รวี นทีธร) ซึ่งเป็นเด็กปกติ
ซีรี่เป็นแนว ดราม่า ที่ดูแล้วรู้สึกดี ถึงความรักอย่างไม่มีขอบเขตของคนในครอบครัว ความหมายของคำว่าครอบครัว การรับมือกับปัญญาต่างๆที่เกิดจากคนในครอบครัว รับมือกับความผิดพลาด การให้อภัย
เฟิร์นและภัทรเองก็มีปัญหาคล้ายคลึงกับในซีรี่ย์ ชวนเฟิร์นนั่งดูด้วยกันทุกตอนจนจบ 8 ตอน บางตอนก็นั่งร้องไห้กันไปกับเหตุผล และ อารมณ์ของตัวละคร มีหลายๆประเด็นที่สามารถเอามาสอนให้เขาได้เห็นว่า หลายๆเรื่องเขาเองก็ไม่ต่างจาก “ยิม” เด็กที่เป็นออทิสติกในเรื่อง เพียงแต่เป็นในระดับที่หารสอง คือ อ่อนกว่า ไม่รุนแรงเท่า
นอกจากประเด็นสอนใจพื้นๆที่ได้จากซีรีย์แล้ว ซีรี่ยังสื่ออ้อมๆถึงประเด็นที่เฉพาะเจาะจงสื่อเป็นบทเรียนให้เด็กพิเศษ หรือ บุคคลพิเศษ และ ผู้ดูแลได้ตระหนักคือ
- โลกไม่ได้หมุนรอบตัวบุคคลพิเศษ เป็นความจริงที่โลก และ สังคมควรจะให้ความสนใจ ให้โอกาส และ เข้าใจกับความเป็นบุคคลพิเศษ แต่โลกและสังคมก็ไม่ได้อยู่ และ ออกกฏการอยู่ร่วมกันโดยใช้ “ความพิเศษ” เป็นจุดศูนย์กลาง
- เป็นความจริงที่บุคคลพิเศษสามารถแสดงออกถึง “ความพิเศษ” ต่างๆได้ แต่ถ้าแสดงออกนอกขอบเขตที่สังคมกำหนดไว้ เช่น ละเมิดความสงบเรียบร้อย สิทธิ์ ระเบียบ ความสงบสุข ฯลฯ ของผู้อื่นแล้ว สังคมจำเป็นต้องมีมาตราการจัดการที่เหมาะสม
- บุคคลพิเศษ และ ผู้ดูแล จำเป็นต้องพยายาม “ปรับตัว” ให้เข้ากับสังคมให้ได้ตามความเป็นจริง หากบุคคลพิเศษเหล่านี้ ไปก่อความเดือดร้อน รำคาญ หรือ ละเมิดผู้อื่น บุคคลพิเศษอาจจะได้รับการยกเว้นหรือลดหย่อนโทษตามกฏหมาย แต่ผู้ที่ดูแลบุคคลพิเศษจะต้องรับผิดชอบต่อการกระทำของบุคคลเหล่านั้นด้วย การอ้างความเป็นบุคคลพิเศษไม่ได้ทำให้พ้นการรับผิด
ในด้านการแสดง เปิ้ล หัทยา ไว้ลายรุ่นใหญ่ได้อย่างคงเส้นคงวา สีหน้า อารมณ์ เธอแสดงได้เข้าไปถึงหัวใจคนเป็นแม่มาก สู่ขวัญ ถึงแม้จะมือใหม่กับงานแสดง แต่ก็ถือว่า ไม่น้อยหน้ารุ่นพี่อย่าง เปิ้ล หัทยา ส่วนดาราเด็กสองรุ่นที่แสดงเป็น ยิม กับ โด่ง แสดงได้สมบทบาทมากทีเดียว แม้ในบางตอนอาจจะดูหลุดๆแข็งๆบ้าง แต่ให้คะแนนความพยายามเต็มร้อย
ในฐานะที่คลุกคลีอยู่กับกลุ่มผู้ป่วยจิตเวชมาสิบกว่าปี อยากจะให้เครดิตทีมงานที่ได้ทำการบ้านมาอย่างดีเกี่ยวกับ สภาพการณ์ ปัญหา ครอบครัว สังคม สิ่งแวดล้อม ของเด็กพิเศษ หลายๆตอนดูแล้วอุทานกับเฟิร์นว่า ใช่เลยๆ เหมือนบ้านเรา 555 🙂
อย่างไรก็ตาม ซีรี่ย์ไม่ได้กล่าวถึงการดูแลรักษาในเชิงการแพทย์ ว่ามีการพบหมออย่างไร ใช้ยาช่วยประกอบด้วยหรือไม่ ซี่รี่ย์พยายามเน้นประเด็นไปเพียงมิติเดียว คือ เรื่องความรัก และ ความเป็นครอบครัว ซึ่งก็ไม่ได้ผิดอะไร เพราะเป็นซีรีย์เพื่อความบันเทิง ไม่ใช่ทำขึ้นมาเพื่อเป็นสารคดี เพราะถ้ากล่าวถึง แพทย์ และ การใช้ยาเข้าไปด้วย จะทำให้เนื้อหาลดความดราม่าลง และ อาจจะจุดเป็นประเด็นที่ขัดแย้งเชิงความคิดได้
ดังนั้นก็จะขอใช้พื้นที่นี้ทำความเข้าใจที่ถูกต้องในการดูแลรักษาบุคคลพิเศษว่ามี 4 ส่วนประกอบใหญ่ๆ คือ การใช้ยา พฤติกรรมบำบบัด ครอบครัว และ ชุมชน การที่เน้นไปด้านใดด้านหนึ่ง ไม่อาจะทำให้ผลที่ได้ดีที่สุดอย่างที่ควรจะเป็นควรจะได้
เอาว่าโดยรวมๆแล้ว แนะนำให้ดูมากๆครับ ทั้งพวกเราที่ไม่ได้มีประสบการณ์ตรงกับบุคคลพิเศษ และ ถ้าเป็นผู้ที่เกี่ยวข้อดูแลบุคคลพิเศษยิ่งต้องดูครับ โดยเฉพาะนั่งกอดลูก หรือ กอดคนที่เรารักไว้ขณะดูจะรู้สึกได้ถึงความรักและอบอุ่นที่มีให้กัน
คำเตือน : หลังตอนที่ 5 เตรียมผ้าเช็ดหน้าไว้ด้วย เพราะร้องไห้ทุกตอน