บ่ายวันหนึ่ง …
เสียงลูกผู้ชายตัวน้อยๆของพ่อร้องดังลั่นมาจากหลังบ้าน …
พร้อมกับการรายงานตามหลังมาติดๆจากคุณแม่ของหนู
“น้องภัทรโดนเสี้ยนตำมือ แต่ไม่ยอมให้แม่บ่งออก”
พ่อเดินไปดู พร้อมประเมินสถานะการณ์ …
เสี้ยนบางๆยาวราวๆครึ่งเม็ดข้าวสวย ฝังแนวนอน
ไม่ลึกมาก เพราะพ่อพอมองเห็นลายเสี้ยนผ่านเยื่อหนังใสๆ
แล้วการเจรจาต่อรองที่ซับซ้อนยุ่งยากยาวนานกว่าในตำราไหนๆก็เริ่มขึ้น
น้องภัทร … “ไม่” “ไม่” แล้วก็ “ไม่” …
พ่อ … งั้นเรามาตกลงกันอย่างลูกผู้ชาย
“จะไม่มีการบ่งเสี้ยน” … ข้อตกลงระหว่างลูกผู้ชายตัวโต กับ ลูกผู้ชายตัวน้อย 🙂
“แค่เอาปาสเตอร์แปะไว้ก็พอ”
…
หนึ่งวันผ่านไป
…
เสี้ยนก็ได้ทำหน้าที่ของมัน
อย่างที่มันทำมาหลายๆหนกับมนุษย์หลายๆคนในช่วงหลายพันปีที่ผ่านมา
… จึงได้มีการเปลี่ยนแปลงข้อตกลงลูกผู้ชายกันใหม่
… เอามันออกก็ได้(น้ำเสียงแบบยอมจำนน) แต่ต้องไม่เจ็บ (ฮ่วย !)
หลังจากเรื่องราวผ่านไปหลายวัน
พ่อเรียกลูกผู้ชายตัวน้อยของพ่อเข้ามาทบทวนถึงสิ่งที่เกิดขึ้น
หนูได้เรียนรู้อะไรบางอย่างที่สำคัญมาก หนูอาจจะไม่เข้าใจในวันนี้
แต่พ่อจะบันทึกเอาไว้ ให้ “ลูกผู้ชาย” ของพ่อในวันข้างหน้า
ข้อที่ 1 แก้ปัญหาต้องแก้ที่ต้นเหตุ
ข้อที่ 2 ปัญหาถ้ามันเกิดขึ้นแล้ว
การแก้ไขมักจะต้องแลกด้วยความเจ็บปวดและสูญเสีย
ข้อที่ 3 การทิ้งปัญหาไว้ นอกจากมันไม่มีทางจางหายหรือบรรเทาไปเอง ปัญหามันยังจะแย่ลงเรื่อยๆ
ข้อที่ 4 ถ้าการทิ้งปัญหาไว้นานถึงเวลาหนึ่ง
การแก้ปัญหาจะยากและเจ็บปวดกว่าจะแก้เมื่อตอนเริ่มต้นเกิดปัญหา
ข้อที่ 5 ยิ่งแก้ปัญหาที่ต้นเหตุเร็วเท่าไร ยิ่งสูญเสีย เจ็บปวด น้อยลงเท่านั้น
ข้อที่ 6 ในปัญหา ในความเจ็บปวด ในความสูญเสีย ถ้าดูให้ดีๆจะมีโอกาสดีๆใหม่ๆเกิดขึ้นเสมอ (เช่นที่พ่อเอามาสอนหนูในคราวนี้ไง)
และ ข้อที่ 7 ข้อนี้สำคัญมากที่สุด ถ้าหนูจะใช้วิธีนี้กับหลานของพ่อ อย่าลืมตรวจประวัติการฉีดวัคซีนป้องกันบาดทะยักซะก่อนนะ 😛
รักลูก
“พ่อ”
11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552