มีบางอย่างที่พ่อสอนหนูผิดไปในตอนที่แล้วเกี่ยวกับวิธีจัดการกับอาการ “วีน” ของเธอ (ถ้าหนูลืมไปแล้วว่าพ่อสอนว่ายังไง พลิกกลับไปหน้าที่แล้ว ในหัวข้อที่ 2 …. ความจริงเกี่ยวกับ … “เธอ” … คนที่ลูกจะรัก : บทเรียนหนึ่งของลูกชาย จากพ่อ ) พ่อได้รับบทเรียนเมื่อไม่นานมานี้ว่าที่พ่อเข้าใจและทำมาตลอดนั้นผิด … ใช่ … อยู่มาจนป่านนี้ หนูอาจจะคิดว่าพ่อเก่ง พ่อฉลาด แต่พ่อก็ยังพลาด ผู้หญิงมีอะไรให้พวกเราเรียนรู้ เรียนรู้ที่จะ “รักเธอ” ในแบบที่เธอต้องการให้เรารักเธอได้เสมอ
พ่อผิดตรงไหน … ผิดที่พ่อเอา “ประสิทธิภาพ” มาก่อน “ความตั้งใจ”
พูดง่ายๆว่าเราต้องเอาใจใส่ พูดจา ถามไถ่ ง้อ ปลอบ แก้ตัว หรือ พยามทำอะไรก็ตาม แม้ว่าเราจะประเมินแล้วว่า “พูดไป ทำไป เธอก็ไม่ฟัง” “รอไว้เธอหาย(วีนหรือหยุดร้องไห้)แล้วค่อยอธิบายทีเดียว” “พูดไปตอนนี้เดี๋ยวก็ต้องพูดใหม่อยู่ดี” ฯลฯ ดูๆแล้วเหมือนจะเป็นการเสียพลังงานและเวลา ที่ไร้ประสิทธิภาพใช่ไหม
… เปล่าเลย … มันแสดงถึงความตั้งใจของเราที่เอาใจใส่เธอ จริงอยู่ที่ขณะนั้น หู ความคิด และ สมองของเธอ ไม่อาจจะรับรู้ถึงตรรกะ เหตุผล ความถูกผิดได้ แม้หูเธอจะปิด แต่หัวใจเธอเปิดตลอดเวลา (ความสามารถพิเศษที่พวกเราเลียนแบบไม่ได้)
หัวใจเธอรับรู้ได้ในความอาทร ความตั้งใจ ความเอาใจใส่ของเรา (แม้หูจะไม่ได้ยิน สมองจะหยุดคิดไปนานแล้ว) … ดังนั้นแม้ “พูดไปเเธอก็ไม่ฟัง” หรือ “พูดไปตอนนี้ เดี๋ยวก็ต้องพูดใหม่อยู่ดี” หนูก็ จงพูด จงง้อ จงทำ จงอธิบาย และ จง ฯลฯ ต่อไปจนกว่าเธอจะหาย (โดยที่อาจจะไม่เกี่ยวอะไรกับที่เราพยายามทำเลย คือหายเองว่างั้นเถอะ) … พอเธอหายแล้วก็ทำสิ่งที่ทำไปแล้วนั้นอีกรอบ !
ตรงกันข้าม … ถ้าเราเงียบแล้วรอให้เธอหายวีน หรือ หยุดร้องห่มร้องไห้โศกเศร้าโศกาอาดูร แล้วค่อยอธิบาย ด้วยความตั้งใจที่จะอนุรักษ์พลังงาน(ตามกระแสสีเขียว) “ล่าม” ที่ติด DNA เธอมาแต่ยุคสร้างโลกจะแปลสิ่งที่เราทำ(หรือไม่ทำ)นั้นว่า “เธอไม่สนใจฉัน” ซึ่งพจนานุกรมระดับโครโมโซม(ที่อีฟเขียนไว้ในสวนเอเดน)จะแปลต่ออีกทอดว่า “เธอไม่รักฉัน” แล้วเรื่องที่ “ไม่น่าจะเป็นเรื่อง” มันจะ “เป็นเรื่อง” ขึ้นมาทันที
… ทั้งๆที่มันไม่เกี่ยวกัน เราแค่อยากจะตามกระแสสีเขียวด้วยการประหยัดพลังงาน และ ทำสิ่งที่เกิดประสิทธิภาพสูงสุดเท่านั้น …
โบราณว่า สี่เท้ายังรู้พลาด นักปราชญ์ยังรู้พลั้ง พ่อไม่ใช่นักปราชญ์และมีแค่สองเท้า … วันนั้นพ่อก็พลาด
พ่อจดบันทึกไว้ที่นี่ เพื่อว่า
… ลูกจะได้เรียนรู้จากความผิดพลาดของพ่อ
… ลูกจะได้ไม่ต้องจ่ายค่าบทเรียนด้วยราคาที่แพงด้วยน้ำตาของ “เธอ” คนที่ลูกรัก
… ลูกจะได้ไม่ต้องทำให้ “เธอ” ที่ลูกรักต้องเสียใจ
… พ่อ
1415 น. 21 มีนาคม พ.ศ. 2553