เย็นนี้พ่ออาบน้ำเสร็จ …. แต่เปิดประตูห้องน้ำไม่ออก
… พ่อติดอยู่ในห้องน้ำ
หนูอยู่นอกห้องน้ำกับพี่เฟิร์น … ช่วยกันรัวทุบประตูกับ ทุบลูกบิดประตู (โดยหวังว่ามันจะเปิด)
คุณแม่หนูเอากุญแจมาไขจากข้างนอก …
ความพยายามทุกอย่างล้มเหลว … พ่อยังคงติดอยู่ในห้องน้ำ …
พ่อบอกออกไปว่าให้หนูกับพี่เฟิร์นหยุดรัวทุบประตูกับลูกบิดประตู
… แล้วให้นั่งรออยู่เฉยๆหน้าห้องน้ำ
… พ่อได้ยินหนูกับพี่เฟิร์นเริ่มร้องไห้เพราะคิดว่าพ่อคงจะออกมาไม่ได้อีกเลย
สักพักพ่อก็ใช้กิ๊บติดผมของพี่เฟิร์น กับหวีหางยาวของคุณแม่หนูจัดการกับลูกบิดออกมาได้
หนูกับพี่เฟิร์น ดีใจและแปลกใจมากว่าพ่อทำได้อย่างไร (ราวกับว่าเป็นสิ่งมหัศจรรย์ลำดับ 8 ของโลก)
พ่อทำให้พี่เฟิร์นและลูกผู้ชายตัวน้อยของพ่อ ดูอีกทีว่าพ่อทำได้อย่างไร
เสร็จแล้วก็ให้แม่หนูซ้อมทำให้ชำนาญด้วยอีกคน เผื่อว่าหนหน้าคนที่ติดอยู่ข้างในไม่ใช่พ่อ 🙂
ถ้าจะให้โอกาสทองแบบนี้ผ่านไปเฉยๆ ผู้ชายคนนั้นก็คงจะไม่ใช่พ่อของหนู
พ่อเรียกพี่เฟิร์นกับลูกผู้ชายตัวน้อย มานั่งล้อมเจ้าซากลูกบิดประตูโปเกตัวต้นเหตุ
แล้วเราสามคนพ่อลูกก็ระดมสมองกัน เพื่อตอบคำถามที่ว่า … “ตะกี้นี้เราได้เรียนรู้อะไรบ้าง …”
และนี่คือคำตอบจากสมองเล็กๆ 2 ก้อน ที่ถูกชี้นำ(นิดๆ)โดยสมองก้อนใหญ่(กว่านิดหน่อย :P) อีกก้อน…
1. ไม่ทุกครั้งที่เราจะมีอุปกรณ์เครื่องมื่อในการแก้ปัญหาในเวลาที่เราต้องการ
2. เราต้องรู้จักแก้ปัญหาภายใต้ข้อจำกัด เวลา และอุปกรณ์เท่าที่เรามี
3. ถ้าเรายังไม่ยอมแพ้ ทุกปัญหาแก้ไขได้เสมอ
4. โดยมากแล้วการใช้กำลัง ไม่ได้ช่วยแก้ปัญหา
5. การร้องโวยวาย ตีโพยตีพาย และความวู่วาม ไม่ได้ช่วยแก้ปัญหา
6. การร้องไห้อาจจะทำให้เรารู้สึกผ่อนคลายได้ชั่วคราว แต่มันก็ไม่ได้ช่วยอะไรให้ดีขึ้นเช่นกัน
7. ข้อนี้สำคัญที่สุด … ในยามคับขัน การตั้งสติให้ดีนั้นสำคัญที่สุด เพราะจะทำให้เกิดปัญญา แล้วค่อยใช้ปัญญาไปแก้ปัญหาอีกที
8. ข้อนี้สำคัญกว่าข้อ 7 … จงตรวจสอบลูกบิดประตูห้องน้ำก่อนจะล๊อกมัน 🙂
เหตุเกิดตอนสองทุ่มกว่าๆ
บันทึกไว้ตอนสี่ทุ่มยี่สิบนาทีของวันเดียวกัน
วันที่ 31 มีนาคม พศ. 2552
ปล. ยังมีทักษะเฉพาะตัวของลูกผู้ชายอีกมากที่พ่อยังจะต้องสอนลูกผู้ชายตัวน้อยของพ่อคนนี้
เพื่อที่ว่า … สำหรับบ้านหลังเล็กๆหลังนี้ วันหนึ่งหนูจะคือลูกผู้ชายตัวแทนของพ่อ
เพื่อที่ว่า … วันหนึ่งหนูจะคือลูกผู้ชายที่พ่อภูมิใจ
เพราะว่า … หนูจะคือผู้ชายคนเดียวที่พ่อไว้ใจฝากให้ดูแลผู้หญิงที่พ่อรักทั้งสองคน
เพราะว่า … พ่อเชื่อมั่นเสมอว่าลูกผู้ชายตัวน้อยของพ่อทำได้
