(ถ้าได้อ่าน ADHD ตอนที่ 1 (<== คลิ๊ก) ก่อนก็จะเข้าใจ ADHD และจะเข้าใจสิ่งที่กำลังจะอ่านต่อไปข้างล่างนี้)
ว่าจะไม่เขียนเรื่องนี้นะ แต่ก็ไม่รู้จะไประบายที่ไหน เพราะอะไรนะหรือ เพราะว่าคนรอบข้างคาดหวังว่าคนเป็นพ่อจะต้องเข้มแข็ง เป็นคำตอบ เป็นที่พึ่ง พ่อเป็นคนที่รับฟังและเป็นที่บรรเทาทุกข์ของทุกคนในบ้าน มีคนข้างๆเคยถามว่า เวลาพ่อกลุ้มใจพ่อคุยกับใคร … พ่อบอกว่า พ่อไม่รู้ … พ่อคุยกับ “คนบนฟ้า” กระมัง … เพราะเธอที่ถาม ตัวเธอเองก็แย่เต็มที พ่อไม่อยากให้เธอรู้ว่า … พ่อเองก็จะไม่ไหวเหมือนกัน … ยากนะที่จะเป็นหลักที่ให้พึ่งพิงในยามที่หลักเองก็ยังต้องพยายามยันตัวเองเพื่อตั้งให้ตรง …. พ่อคนนี้ก็แค่ผู้ชายธรรมดาๆที่อ่อนแอได้และร้องไห้เป็น
“พ่อขา … ทำไมหนูไม่มีเพื่อน ทำไมไม่มีใครอยากเล่นกับหนู”
“พ่อขา … (…)เอากระเป๋าหนูไปทิ้งถังขยะ (…)บอกว่าหนูใช้กระเป๋าเก่าๆ น่าจะเอาไปทิ้งได้แล้ว”
“พ่อขา … (…)ว่าหนูสกปรก ชอบขโมยของ ชอบทำของหาย แล้วก็เรียนไม่เก่ง ท่องสูตรคูณก็ไม่ได้”
“พ่อขา … (…)ว่าหนูชอบเสียงดัง แล้วก็เล่นแรงๆ”
“พ่อขา … หนูอยากเป็นตัวตลก …ตลกให้มากๆเลย”
“ทำไมล่ะลูก” … “เพื่อนๆจะได้เล่นกับหนู … (…)บอกให้หนูเลียโต๊ะก่อน เขาถึงจะเล่นด้วย”
(พ่ออึ้ง ..ไปพักนึง) … “แล้วหนูเลียไหมล่ะจ๊ะ” …
… “หนูเลียค่ะ” …
“แล้วเขาเล่นกับหนูไหม” .. “เล่นค่ะ แต่แป๊บเดียว” … (พ่อน้ำตาไหล …)
“พ่อขา … (…)ว่าหนูหัวยุ่ง แล้วก็ตอบคำถามครูก็ไม่ทัน”
“พ่อขา … หนูเรียนไม่เข้าใจเลย ทำไมหนูถึงไม่เก่งเหมือนคนอื่น
. . . . . . . (…)ท่องศัพท์เก่งมากเลย หนูท่องเท่าไรก็ไม่ได้”
“พ่อขา … หนูทำเค้กของ(…)หน้าเละ (…)บอกให้หนูไปซื้อมาใช้คืน … หนูไม่ได้ตั้งใจนะค่ะ” (เริ่มสะอื้น)
… “ตอนกลางวันหนูกินข้าวกับใครค่ะ”
… “หนูกินคนเดียวค่ะ”
… “ตอนพักเที่ยงหนูเล่นกับใคร”
… “ไม่ได้เล่นกับใครค่ะ”
… “แล้วหนูทำอะไร”
… “หนูเข้าห้องสมุดอ่านหนังสือคนเดียวค่ะ”
วันนี้เป็นวันหยุด พ่อไปส่งหนูทำกิจกรรมที่โรงเรียน
ก่อนถึงเวลาครูนัด เราสองคนพ่อลูกนั่งกอดกันหลวมๆรออยู่ริมสนามเด็กเล่น
หนูจะเข้าไปขอเพื่อนเล่นด้วย เพื่อนๆไม่ยอมให้เล่นด้วย 2-3 คนเดินหนี
หนูโดนแกล้งให้เป็นลิงชิงบอลอยู่คนเดียว
… พ่อแอบเดินไปข้างหลังพุ่มไม้
… “อย่าไปเล่นกับเฟิร์น เดี๋ยวจะหัวยุ่ง สกปรกเหมือนเฟิร์น”
.
.
หนูเดินก้มหน้ากลับมา … เราหามุมเงียบๆ
… เรานั่งกอดกันแน่นขึ้น
… หนูสะอื้น … แต่พ่อร้องไห้
“พ่อขา … (…)บอกว่าไม่ให้หนูเข้ากลุ่มเล่นพละด้วย เขาบอกว่าถ้ากลุ่มแพ้จะต้องเป็นเพราะหนูแน่ๆเลย”
“แล้วกลุ่มหนูแพ้ไหมล่ะ”
“แพ้ค่ะ …หนูโดนรุมว่าใหญ่เลย ทั้งๆที่หนูวิ่งเต็มที่แล้ว”
“พ่อขา …ทำไมเพื่อนๆไม่รักหนู”
“…”
“พ่อขา …”
ใครไม่เคยถูกปฏิเสธก็ไม่รู้รสชาติขอการถูกปฏิเสธ
และ รสชาติของการไม่ได้รับการยอมรับหรอก ว่ามันเจ็บปวดแค่ไหน
ขนาดหัวใจกร้านโลกอย่างพ่อ ในโลกใบใหญ่ก็ยังเจ็บปวด ….
ประสาอะไรกับหัวใจเล็กๆบอบบาง …ในโลกใบเล็กๆ ที่โดนปฏิเสธทุกวัน
แต่หนูก็ยังอยากไปโรงเรียน … หนูเข้มแข็งกว่าพ่อมากมาย
ในโลกของเด็ก … ไม่มีหน้ากาก ไม่มีมายา คิดออกมาอย่างไรก็พูดออกมาอย่างนั้น
…พ่อไม่ว่าเพื่อนๆหนูหรอก … พ่อไม่ว่าใครทั้งนั้น …
พ่อรู้ว่าที่หนูเป็นอย่างนี้ หนูไม่รู้ตัว หนูไม่ตั้งใจให้มันเกิดขึ้น
เป็นความผิดพลาดทางสายพันธุ์ … ที่อาจมาจากพ่อ
ดังนั้นหนูเลยไม่เข้าใจว่าทำไมหนูจึงไม่เป็นที่ต้องการ
.
.
ถ้าพ่อต้องอยู่ต่อไปทั้งชีวิตโดยไม่มีใครสักคน
ขอเพียงให้หนูมีเพื่อนที่ดีบ้างสักคน
พ่อยอม ….
…
เอาเถอะ … อย่างน้อยหนูก็ดีกว่าเด็กอีกหลายๆคน
เพราะหนูรับรู้ได้ว่า …“พ่อรักหนู”
และสามารถบอกพ่อได้ว่า “หนูรักพ่อ” …
.
.
เธอเคยบอกว่าเธอไม่มีแม้ใครสักคนหนึ่ง
คงลืมว่าอย่างน้อย “ยังมี” ฉันไง
วันใดที่เธอมีเพื่อนรุมล้อมเธอหรือยังมีใคร
เธอก็จะไม่เห็นฉันเลยคนดี
… แม้วันใดหัวใจเธอพ่าย
… จะมาแพ้ไปกับเธอ
… และถ้ามีวันใดน้ำตาเธอเอ่อ
… จะร้องไห้เป็นเพื่อนกัน
หากเธอสมหวัง…ในวันหนึ่ง
ให้รู้ว่าฉันยังแอบเห็นและชื่นชม
หากเธอท้อแท้..ฉันยังอยู่
หากแม้นไม่เห็นฉัน … จงโปรดรู้ไว้ว่าเธอ …ใช่อยู่คนเดียว.
.
ยังไงพ่อก็รักหนู … เพราะว่าหนูเป็นลูกของพ่อ
.
.
และถึงชีวิตหนูจะไม่มีใคร …
ชีวิตหนูยังคงมีพ่อคนนี้เสมอและตลอดไป …
.
.
เพราะว่า ….หนูเป็นเหตุผลเดียวที่พ่อยังจะต้องมีชีวิตอยู่
…
และเมื่อวันนั้นมาถึง …
ไม่ว่าใครจะไปจากใครก่อนก็ตาม ….
พ่ออยากให้หนูรู้ไว้ว่า …
ความรักของพ่อจะยังคงอยู่กับหนู … ตลอดไป …
…
จากหัวใจธรรมดาๆของผู้ชายคนหนึ่งที่หนูเรียกว่า “พ่อ” …
…