เพราะเธอคือ “ผู้หญิง” (เผื่อวันหนึ่งลูกไม่เข้าใจผู้หญิงคนนั้นของลูก จากผู้ชายตัวโตถึงผู้ชายตัวเล็ก)
เธอ เหมือนทะเล
… ทั้งในยามสงบ และ บ้าคลั่ง …
เธอ เหมือนไฟ
… ทำความมืดให้สว่าง ไล่ความหนาวเย็นไปด้วยความอบอุ่น แต่ก็พร้อมที่จะเผาผลาญทุกอย่างที่ขวางหน้า
เธอ เหมือนความฝันในตอนใกล้รุ่ง
… ที่มักจะติดหัวเราไปตลอดทั้งวัน เพียงเพื่อจะเตือนให้เรารู้ว่ามันก็แค่ความฝัน
เธอ เหมือนความจริง
… ที่หลายครั้งเราพยายามจะคิดว่าเป็นความฝัน
เธอ เหมือนดอกไม้
… ที่บางครั้งก็เรียกร้องหาแจกันแต่ในขณะเดียวกันก็โหยหากิ่งก้าน ลำต้น และผืนดิน
ก็เพราะว่าเธอคือ “ผู้หญิง” ….
เธอ … คือ เจ้าของรอยยิ้มที่เป็นความสว่างไสวเพียงอย่างเดียว
… ในยามที่ลูกตกอยู่ในมุมที่มืดมิดของชีวิตที่หลงทาง
เธอ … คือ เสียงของความเงียบ คำพูดของเธอลูกต้องใช้หัวใจฟัง … ไม่ใช่ใช้หู
เธอ … คือ ความงดงามของความไม่สมบูรณ์พร้อม
… ลูกต้องใช้ความรักอย่างหมดใจเพื่อที่จะสัมผัสความงดงามนั้น
เธอ … คือ ความฝันที่ลูกอยากให้เป็นความจริงมากพอๆกับที่เธอคือความจริง
… ที่ในบางครั้งลูกอยากให้เป็นเพียงแค่ฝันไป
เธอ … คือ สีสรรของสายลม … สีสรรที่ลูกไม่อาจจะมองเห็นได้ด้วยตา
…แต่ด้วยความอาทรและใส่ใจในความเป็น “เธอ”
เธอ … คือ ความสอดคล้องในความขัดแย้ง
เธอ … คือ จุดบรรจบของเส้นขนาน
เธอ … คือ ผู้หญิงที่ลูกรัก และฝากชีวิตไว้กับ … เธอ …
….
พ่อก็ไม่ได้เข้าใจ “เธอ” ไปมากกว่าลูกหรอกนะ
…เพียงแค่พ่อเกิดก่อน และ รู้จัก “เธอ” มาก่อนเท่านั้นเอง
หรือว่าบางที “ความเข้าใจ” ไม่สำคัญเท่า “ความรัก”
ฝากไว้ให้ลูกคิดต่อเอาเองก็แล้วกัน …
พ่อ …
16.38 น. ….
15 เมษายน 2554 …
