4 มกราคม พ.ศ. 2554
ราวๆ 1 ทุ่มครึ่ง
“หนูหาอยู่อะไรน่ะลูก … ภัทร … เห็นหามาตั้งนานแล้ว”
“ไดโนการ์ด(*)หายไป หนูต้องหาให้เจอ” …
“พ่อว่าหนูนอนได้แล้วนะ พรุ่งนี้ค่อยหาต่อดีไหม”
“หนูไม่นอน หนูต้องหาให้เจอ พรุ่งนี้หนูก็ต้องไปโรงเรียน ก็ไม่ได้หาอยู่ดี”
“แต่หนูต้องนอนตอน 2 ทุ่มนะ” … พ่อยืนยัน
“แต่หนูจะหาให้เจอ” … หนูยืนยัน
…
“งั้นเอางี้ … มานอนคุยกับพ่อก่อนแป๊บนึงแล้วค่อยไปหาต่อ” …
“ก็ได้ แป๊บเดียวเท่านั้นนะครับ” … ต่อรอง
“ภัทร ..” พ่อมักจะเริ่มต้นแบบนี้ ให้หนูรู้ว่า หนูคือลูกของพ่อ
“ครับ ..”
“หนูมีไดโนการ์ดกี่ใบครับ” … “หนูมี 60 ใบ”
“แล้วหายไปกี่ใบ” … “หายไปใบนึงครับ”
“แล้วเหลือกี่ใบ” … “59 ใบครับ”
“หนูยังมี 59 ใบนั้นอยู่ใช่ไหมครับ” … “ใช่ครับ”
“อืม …”
… พ่อจงใจทิ้งให้ความเงียบทำงาน …
“งั้นแสดงว่าหนูออกตามหาการ์ด 1 ใบทั้งบ้าน ทั้งๆที่หนูมีการ์ด 59 ใบในมือ ถ้าพ่อเป็น 59 ใบนั่น พ่อคงเสียใจเนอะ”
“แต่ 59 ใบมันเล่นไม่ได้นี่ครับ” …
“ก็จริงของหนู … เพราะมันเป็นการ์ดเอาไว้เล่น ไม่ได้เอาไว้สะสม ใช่ไหม”
“ใช่ครับ …” หนูยิ้มเจ้าเล่ห์ คิดว่างานนี้ชนะใส
“การ์ดใบไหนหายไปลูก” … “การ์ดทันเดอร์บอลครับ”
“การ์ดทันเดอร์บอลมันมีอำนาจอะไร” …
“เออ … มันสามารถยกเลิกล้มล้างพลังของการ์ดควบคุมอื่นได้ทุกใบเลยครับ” … หนูตอบอย่างมั่นใจ
“งั้น ถ้าพ่อไปตัดกระดาษแข็งมาใบหนึ่งใบเท่าๆกับการ์ดทันเดอร์บอล แล้วพ่อเขียนลงไปว่า ทันเดอร์บอล มันจะใช่ได้เหมือนกันไหม”
“ไม่เอา ไม่เอา มันก็เป็นแค่เศษกระดาษ มันไม่ใช่การ์ดทันเดอร์บอลซักหน่อย”
“แต่ถ้าเราสองคนตกลงกันและเชื่อว่ามันมีอำนาจเหมือนการ์ดทันเดอร์บอลล่ะ งั้นหนูลองมาเล่นกันพ่อไหมล่ะ”
แล้วเราก็เล่นไดโนการ์ดกัน 1 เกมส์ … (แน่นอนว่าพ่อแพ้) …
“เออ … มันก็เล่นได้นี่นา” … หนูแอบพูดกับตัวเองเบาๆ …
….
ภัทรลูกรัก …
บทเรียนคราวนี้อาจจะซับซ้อนเกินกว่าลูกในวัย 8 ขวบจะเข้าใจได้
แต่พ่อก็อยากบันทึกไว้ …
ให้ลูกกลับมาอ่านในวันที่ … ลูกตามหาบางอย่างไม่เจอ ..
ให้ลูกกลับมาอ่านในวันที่ … ลูกสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างไป ..
1. อย่าเอาความสุขและชีวิตของลูกไปแขวนไว้กับสิ่งที่กำลังตามหา
2. ถ้าลูกไม่มีวันที่จะเจอสิ่งที่ลูกตามหา
… ลูกต้องมีวิธีที่จะใช้ชีวิตอยู่ได้อย่างมีความสุขโดยไม่มีสิ่งนั้น
3. ถ้าลูกศรัทธาและเชื่อในสิ่งใดมากพอ สิ่งนั้นจะ “เป็น” และ “มี” อยู่จริง
… เศษไม้ไขว้กันก็เป็นมหากางเขน เศษดินปั้นหล่อก็เป็นองค์พระปฏิมา
4. ถ้าลูกไม่เชื่อและไม่ศรัทธาสิ่งใด สิ่งนั้นก็ไร้ซึ่งความหมาย
… มหากางเขนก็แค่เศษไม้ท่อนซุง วิหารใดๆก็แค่เศษปูน
5. แม้ว่าลูกสูญเสียการ์ดทั้ง 60 ใบ
… ตราบเท่าที่ลูกยังคงไว้ซึ่งศรัทธาและความเชื่อ
… ลูกจะสร้างไดโนการ์ดอีกกี่ใบก็ได้ เท่าที่ลูกต้องการ
6. แม้ว่าลูกจะสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่าง
… ตราบเท่าที่ลูกยังคงไว้ซึ่งความรัก ความหวัง ความเชื่อ และ ศรัทธา
… ลูกจะสร้างชีวิตของลูกขึ้นมาได้ใหม่ได้อย่างที่ลูกต้องการ
7. Da Mihi Animas, Cetera Tolle
… (Give Me Souls, Take Away All Else; St. John Bosco)
วันที่ … ลูกตามหาบางอย่างไม่เจอ ..
วันที่ … ลูกสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างไป ..
วันที่ลูกไม่รู้จะทำอย่างไร … อย่าลืมว่าลูกยังมี “พ่อ” อยู่อีกคน
กลับมาหาพ่อนะ …
พ่อจะชวนหนูเล่นไดโนการ์ด 59 ใบ อีกครั้ง …
รักลูก
พ่อ …
(*) ไดโนการ์ดคือเกมส์ที่การ์ดแต่ล่ะใบมีอำนาจ หน้าที่ และ เงื่อนไขการใช้ ที่แตกต่างกัน กติกาการเล่นค่อนข้างซับซ้อนพอสมควร ผมเองยังจำกติกาได้ไม่หมดเลย แต่เด็กๆชอบมาก ผมค่อนข้างสนับหนุน เพราะดูๆแล้ว เหมือนการทำหน้าที่ในสังคมที่ไม่มีใครเก่งไปหมด ดูจากการ์ดทุกใบที่จะมีจุดอ่อนจุดแข็งและจังหวะการใช้ที่เหมาะสมของแต่ล่ะใบที่ไม่เหมือนกัน ไม่มีการ์ดใบไหนอ่อนแอที่สุดหรือแข็งแกร่งที่สุด … เหมือนผู้ที่คิดเกมส์นี้ขึ้นมา จะทำให้การ์ดทุกๆใบสมดุลอำนาจกัน เหมือนเป่ายิ้งฉุบ ค้อน กรรไกร กระดาษ น่ะครับ แต่ซับซ้อนกว่า
