บนความสูงกว่า 11 กิโลเมตรเหนือระดับน้ำทะเล – ตีสี่ครึ่งของวันที่ 20 ตุลาคม พ.ศ. 2553 บนไฟล์ท TG508 สู่แผ่นดินเกิด ผู้ชายคนหนึ่งในเก้าอี้หมายเลย 22E เปิดไฟขึ้นมาในความมืดของห้องโดยสารที่กำลังหลับไหล เขาเขียนอะไรขยุกขยิกลงบนโปสการ์ดสายการบินที่ฉวยมาจากซองเก็บของในพนักพิงเก้าอี้ตัวหน้า ราวกับว่าเขากลัวจะลืมเมื่อตื่นขึ้นมา หรือว่าบางทีเขาอาจจะกลัวว่าเขาอาจจะไม่ได้ตื่นอีกเลย …
ภัทรลูกรัก …
การเกิดมาเป็นผู้ชายนั้นมันอาจจะไม่ยาก แต่การที่จะใช้ชีวิตให้เป็น “ลูกผู้ชาย” นั้นไม่ง่าย ไม่มีอะไรในโลกนี้ที่ลูกจะได้มาโดยไม่ต้องแลกมาด้วยอะไรอีกอย่าง การเป็นลูกผู้ชายก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น การเป็นและมีชีวิตอยู่อย่างลูกผู้ชายมีราคาของมัน … ราคาที่ลูกต้องจ่าย … ไม่ว่าลูกจะเต็มใจจ่ายหรือไม่ก็ตาม
“ยอม” และ “เสียสละ” … เราสองคนถูกสังคมคาดหมายว่าต้องยอมและพร้อมที่จะเสียสละแม้ในยามที่ หรือ ในสิ่งที่เราไม่ต้องการ
ลูกผู้ชายถูกสังคมคาดหวังว่า เราจะต้องเข้มแข็งแม้ในยามที่เราอยากอ่อนแอที่สุด น้ำตาและการคร่ำครวญไม่ใช่ทางออกของลูกผู้ชายในความหมายที่สังคมคาดหวังจากเรา จริงๆแล้วพ่อของลูกก็แค่ผู้ชายธรรมดาๆคนหนึ่งที่อ่อนแอได้และร้องไห้เป็น … โดยนิยามและความคาดหวังแบบนี้ พ่อคงไม่ใช่ลูกผู้ชายเท่าไรนัก
“อดทน” คำนี้ลูกจะได้ยินอีกนับครั้งไม่ถ้วน ไม่ว่าจะในมิติของจิตใจหรือร่างกาย เราถูกสอนและคาดหมายให้อดทน ใช่แล้ว เราเองก็คนธรรมดาๆที่ไม่อยากจะทน นี่ก็เป็นอีกสิ่งหนึ่งที่พ่อเรียกว่า “ราคาของการเป็นลูกผู้ชาย”
ในเบื้องต้นของการประเมินความถูกผิด สังคมของเราตีราคาความอ่อนแอมากกว่าราคาของความจริงและความยุติธรรมเสมอ โดยนัยนี้ ในบางครั้ง เราจำเป็นต้องรับการพิพากษาโดยความทรงจำของสังคม ก่อนที่จะได้รับความยุติธรรม (ก็โดยสังคมเดียวกันที่พิพากษาเราไปแล้วนั้นแหละ) และมันก็คือราคาที่เราต้องจ่ายเพื่อจะเป็นลูกผู้ชาย
อะไรที่จะทำให้ลูกยืดหยัดที่จะจ่ายราคาพวกนี้ พ่อไม่มีคำตอบหรอกนะลูกรัก ริ้วรอยความผิดพลาดสี่สิบกว่าปีของพ่อบอกลูกได้แต่เพียงว่า ตราบใดที่เราคงไว้ซึ่ง ความรัก ความเชื่อ ความหวัง และ ศรัทธา พ่อยินดีที่จะจ่ายทุกราคาที่ต้องจ่าย ส่วนที่ว่าราคาที่จ่ายไป เรา “ลูกผู้ชาย” จะได้อะไรกลับมาทดแทน นั่นไม่ควรเป็นเรื่องที่เราจะให้ความสำคัญนัก … หรือบางทีมันอาจจะแค่รอยยิ้มเล็กๆของเธอที่เรารัก (นั่นก็เกินพอแล้วสำหรับพ่อ)
รักลูก
“พ่อ”
ปล. นอกจากนี้ลูกยังมี “สิทธิพิเศษ” ที่สังคมให้เราไว้เช่นกัน แต่ว่าสิทธิพิเศษเหล่านั้นก็พ่วงมาด้วย “หน้าที่” เช่นกัน แล้ววันหนึ่งพ่อจะเล่าให้ฟัง
