วันเสาร์ที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2551
วันนั้นเรา 3 คนพ่อลูกโดนคุณแม่มอบหมายให้ทาสีชิงช้า
เราใช้สีน้ำมันสีขาวผสมน้ำมันสน …
เราสนุกกันมาก เลอะเทอะไปหมดเลย
เสร็จงานแล้ว เราก็จะล้างมือกันด้วยน้ำมันสน …
… หนูพยายามจะเช็ดมือน้อยๆของน้องภัทร ด้วยผ้าชุบน้ำมันสน
… เช็ดเท่าไรมือน้องภัทรก็ไม่สะอาด … น้องภัทรเริ่มขาดความอดทน
… สักพักหนูก็พบความจริงที่ยิ่งใหญ่มากข้อนึง
… พ่อถึงกับอึ้งที่เดียวที่ได้ยินหนูพูดกับน้องภัทรว่า …
“เดี๋ยวก่อนซิ ให้พี่เช็ดมือพี่เองให้สะอาดก่อนดีกว่า
แล้วพี่จะได้เช็ดมือภัทรให้สะอาดได้
ไม่งั้นสีที่ติดมือพี่ ก็ไปเปื้อนภัทรอยู่ดี”
เฟิร์นลูกรัก …
หนูเชื่อไหมว่า ผู้ใหญ่หลายๆคนที่ผ่านฝนผ่านหนาวมามากฤดูกว่าหนู
ยังไม่รู้ความสัจธรรมง่ายๆที่หนูค้นพบเองวันนี้เลย …
… หนูจะต้อง “ทำความสะอาด” ตัวเองก่อนที่หนูจะไป “ทำความสะอาด” คนอื่น ….
วันหนึ่งที่วิกฤติมาเยี่ยมเยียนหนู
จนหนูอาจจะลืมสัจธรรมง่ายๆที่ยิ่งใหญ่ที่หนูค้นพบวันนี้
กลับมาหาพ่อซิลูกรัก …
พ่อจะทำหน้าที่พ่อ … อีกครั้ง …
เพราะพ่อก็คือพ่อ(ผู้ไม่เคยเบื่อที่จะสอน)ของหนูตลอดกาล
รักลูก ….
บันทึกไว้เมื่อ สี่ทุ่มห้าสิบนาที วันศุกร์ที่ 18 เมษายน พ.ศ. 2551