เสาร์ที่แล้วพ่อกำลังง่วนอยู่กับการเก็บของใส่รถ
เพราะว่ากำลังจะพากันไปทะเลกัน
พ่อบอกให้หนูเก็บของเล่นที่จะไปใช้เล่นทรายใส่ถุง
คุณแม่หนูอยู่ในครัว
น้องภัทรในวัยเกือบสองขวบครึ่งก็เดินไปมาด้วยชุดครึ่งท่อน
คือไม่มีท่อนล่าง มีแต่ท่อนบน …. !!
พ่อชะโงกข้ามหน้าต่างไปดูว่าหนูเก็บของไปได้ถึงไหนแล้ว ….
พ่อเห็น …
หนูเอาของเล่นหลายชิ้นเข้าๆออกๆถุง
เอาชิ้นนั้นเข้า เอาชิ้นโน้นออก …
ปัญหาของหนูก็คือ …
หนูไม่สามารถเอาของเล่นทั้งหมดใส่ถุงใบนั้นได้
พ่อรอว่าหนูจะทำอย่างไรกับปัญหานี้
ในครั้งหนึ่งที่หนูพยายาม …
เอาของชิ้นเล็กๆ ใส่ก่อน (เพราะมันคงเบาและใส่ง่าย – พ่อเดา)
เสร็จแล้วหนูก็พยายามเอาของชิ้นใหญ่กว่าที่เหลืออีก 2-3 ชิ้นใส่
มันก็ใส่ไม่ลง …. หนูร้องอย่างไม่สบอารมณ์
พักหนึ่งหนูก็ลองใหม่ …
จนได้วิธีของหนูเอง … พ่อภูมิใจในตัวหนูมาก …
หนูเอาของชิ้นใหญ่ 2-3 ชิ้น ใส่ถุงก่อน
เสร็จแล้วหนูก็ค่อยๆทะยอยเอาของชิ้นเล็กกว่า
ค่อยๆแทรกๆใส่ลงไปในช่องว่างที่เหลืออยู่ ….
ลูกรัก …
อีกครั้งที่หนูค้นพบอะไรบางอย่างด้วยตัวหนูเอง ….
บางอย่างที่คนที่โตกว่าอย่างพ่อ บางครั้งก็ลืม หรือแกล้งลืมไป
อะไรที่สำคัญกว่า …
ลูกรัก … ถ้าหนูมัวแต่ใช้เวลาไปกับเรื่องเล็กๆที่ไม่สำคัญ
เวลาของหนูคงหมดไปทุกวันๆ และไม่เหลือไว้พอกับสิ่งที่สำคัญกว่า
ถ้าหนูเลือกทำในสิ่งที่สำคัญมากกว่าก่อน …
… แล้วค่อยๆทะยอยทำเรื่องที่เล็กๆระหว่างทางของเวลา
ด้วยวิธีหลังนี้ หนูน่าจะประสบความสำเร็จได้มากกว่านะ … ลูกรัก …
วันหนึ่งถ้าหนูลืมวันนี้ไป ….
พ่อจะเตือนหนูเองจ๊ะ ..
รักลูกเฟิร์น
พ่อ ….
15.15 น.
9 กันยายน 2547