ในวันที่แสนจะธรรมดาๆ วันที่ไม่มีอะไรน่าจดจำวันหนึ่ง …
เหลือบไปดูบนผนัง …
พ่อกำลังคิดว่าเข็มสั้นกำลังขยับหนีเลข 5 เร็วไปหน่อย
… เพราะหนูยังแต่งตัวเองไม่เสร็จ
… เหลือบขึ้นไปดูอีกที มันขยับไปจะเลยครึ่งทางแล้ว
พ่อนั่งรออยู่ที่โต๊ะพร้อมมื้อเช้าหอมฉุยฝีมือแม่หนู
คุณแม่หนูอยู่ในครัว น้องภัทรอ้อนลงมานอนต่อที่โซฟา
คุณพ่อขา ทำไมกระดุมหายไปเม็ดนึง …
พ่อก้มลงดูที่เสื้อนักเรียนหนู … อืม … กระดุมหายไปเม็ดนึงจริงๆด้วย
พ่อรู้ว่ากระดุมหายไปไหน …
ไม่มีอะไรที่หนูได้มาง่ายๆหรอกนะ
กระดุมเม็ดที่หายไปนี้ก็เหมือนกัน
แต่พ่ออยากให้หนูหามันให้พบด้วยตัวหนูเอง
สักพักหนึ่ง …
หลังจากหนูหงุดหงิดที่พยายามติดกระดุม(ที่ไม่มี)กับรังดุมที่เหลือ
… หนูก็หากระดุมเม็ดที่หายไปเจอ
… หนูดีใจมาก ดีใจราวกับว่าหนูค้นพบอะไรสักอย่างที่ยิ่งใหญ่(ในสายตาหนู)
ลูกรัก …
กระดุมเม็ดนี้ก็เหมือนอะไรอีกหลายๆปัญหาที่หนูจะต้องเจอในวันหน้า
การแก้ไขในสิ่งที่ผิดพลาดไป จำเป็นต้องสาวกลับไปหาที่มาของมันเสมอ
การเริ่มต้นที่ “ผิด” (แล้วไม่ “แก้ไข” ระหว่างทาง) ไม่สามารถนำไปผลลัพท์ที่ “ถูก” ได้
หนูไม่สามารถจะแก้ไขปัญหาได้
… ถ้าไม่ไปแก้ที่ “ก้าวแรก” ที่หนูทำผิดไป…
… ถ้าไม่ไปแก้ที่ “กระดุมเม็ดแรก” ที่หนูลืม(ติด)ไป
หนูทำให้เช้าวันที่แสนธรรมดาๆ วันที่ไม่มีอะไรน่าจดจำ
… เป็นเช้าวันที่น่าจดจำที่สุดวันหนึ่งในชีวิตพ่อ
รักลูก …
พ่อ
11 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552