วันที่อังคารที่ 3 สิงหาคม พศ. 2553 … หลังหกโมงเช้าไม่ถึง 5 นาที …
หน้าที่ประจำของพ่อ คือรอส่งหนูขึ้นรถตู้ไปโรงเรียน
และเอาศัพท์ภาษาอังกฤษที่คุณแม่หนูเตรียมเอาไว้มาทบทวนในระหว่างรอ
หนูเปลี่ยนเช้าวันเดิมๆให้เป็นวันที่พิเศษขึ้นอีกวันหนึ่ง
… วันที่พ่อต้องจดจำ
เมื่อคืนก่อนหน้าฝนตกหนัก …
หลังคาโรงรถ(ที่เคยมีรถ)ของเรารั่ว
มีแอ่งน้ำเล็กๆขังอยู่ในโรงรถของเรา
หลังจากท่องศัพท์เสร็จตามที่คุณแม่หนูเตรียมไว้ให้ …
หนูยืนอยู่ริมขอบแอ่งน้ำ พยายามกระโดด 2 – 3 ครั้ง
ใจหนูคงกะจะให้ข้ามแอ่งน้ำไปให้ได้
พ่อนั่งมองอยู่ แว่บแรกพ่อคิดจะห้าม
เพราะถ้าหนูกระโดดไม่ข้าม สิ่งที่เกิดขึ้นก็คือ …
หนูจะตกลงไปตรงกลางแอ่งน้ำ
และน้ำจะกระเด็นขึ้นมาเปียกถุงเท้าและกระโปรงชุดนักเรียน
พ่อคิดอีกที … อืม … ช่างปะไร เรื่องแค่นี้ ให้เรียนรู้ซะบ้าง
แล้วก็จริงๆ 2 – 3 ครั้งที่หนูหล่นปุ๊ลงกลางแอ่ง …
พ่อนั่งดูต่อสักพักว่าหนูจะทำไง … จะเลิก หรือ ลองต่อ …
หนูลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วหนูก็ทำให้พ่อประหลาดใจ
หนูถอยหลังไปสองก้าว แล้ววิ่งกระโดดข้าม …
… หนูทำสำเร็จ …
แน่นอนว่าหนูดีใจมาก
พ่อเรียกหนูมาจัดถุงเท้า ปัดเช็ดรอยน้ำบนชุดนักเรียน
พ่อถามว่าหนูทำได้ยังไง …
หนูบอกว่า … “ก็แค่ถอยหลังไปนิดหน่อย แล้วก็กระโดดข้ามไป”
หนูบอกว่า … “ธรรมดามากๆ ใครๆก็รู้ ใครๆก็ทำได้ …”
หนูรู้ไหมว่า สิ่งที่หนูค้นพบเช้าวันนั้น มันไม่ธรรมดาเลย
หนูรู้ไหมว่า มีผู้ใหญ่อีกหลายคนที่ยังยืนยัน(อย่างดื้อรั้น)ที่จะยืนอยู่ที่ขอบแอ่งน้ำนั่นแหละ
หนูรู้ไหมว่า มีผู้ใหญ่อีกหลายคนที่หล่นลงกลางแอ่งน้ำครั้งแล้วครั้งเล่า
… เพียงเพราะว่าพวกเขาไม่ยอมที่จะถอยหลัง … อย่างที่หนูทำ
พ่อไม่หวังให้หนูเข้าใจเรื่องยากๆอย่างนี้ในวันนี้ …
แต่พ่อหวังว่า เมื่อหนูกลับมาอ่านบันทึกตอนนี้ ในวันที่หนูเข้าใจ “โลก” มากกว่านี้
หนูจะเข้าใจสิ่งที่หนูเคยบอกว่า “ธรรมดามากๆ ใครๆก็รู้ ใครๆก็ทำได้” นั้น
มันไม่ธรรมดาและไม่ใช่ทุกคนที่ทำได้ …
พ่อหวังว่าเมื่อหนูโตขึ้น หนูจะจำสิ่งที่หนูทำในวันนั้นได้
เมื่อหนูต้องเผชิญกับแอ่งน้ำที่ใหญ่กว่า “แอ่งน้ำในโรงรถ” ของเราในเช้าวันนั้น …
แต่ถ้าหนูจำไม่ได้
และหนูตกลงกลางแอ่งน้ำที่ใหญ่กว่านั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า
… กลับมาหาพ่อซิลูกรัก
พ่อจะจูงมือหนูไปดู “แอ่งน้ำในโรงรถ” ของเราอีกครั้ง
รักลูกเฟิร์น … นางฟ้าตัวน้อยของพ่อ
พ่อ …
บันทึกไว้เมื่อ คืนวันอาทิตย์ที่ 8 สิงหาคม พ.ศ. 2553