บทเรียนชีวิตของน้องเฟิร์น

บทเรียนที่ 17 ของน้องเฟิร์น … ทำไมคนถึงใจร้ายกับหนู คุณพ่อช่วยหนูด้วยค่ะ หนูเสียใจ บทเรียนที่ 17 หลังจากที่หนูเดินทางไปไหนมาไหนได้เองโดยรถไฟฟ้าใต้ดิน รถไฟฟ้าบีทีเอส และ ต่อรถเมล์สายประจำ ไปทำงานได้เอง หลายๆครั้งที่หนูได้ประสบการณ์ที่ดีจากผู้คนในสังคมร่วมทางที่เข้าใจ เอื้อเฟื้อ เห็นใจ เช่น พี่พนักงานทุกคนที่สถานีรถไฟฟ้าใต้ดินสถานีใกล้บ้าน และ ที่สถานีปลายทาง ที่น่ารักมากๆ นอกจากนั้นก็ยังมีผู้โดยสารร่วมทางโดยส่วนใหญ่ และ กระเป๋ารถเมล์สายประจำ ที่น่ารัก เข้าใจหนู เช่นกัน … โลกเรานี้ก็มีคนหลากหลายแบบปนๆไป บางวันหนูก็ได้ประสบการณ์แย่ๆจากพนักงานบีทีเอส(บางคนที่บางสถานี) หรือ ผู้โดยสายร่วมทางในรถเมล์บางคัน รถไฟฟ้าบางขบวน หนูกลับมาร้องไห้ระบายกับพ่อในบางค่ำคืน … “หนูเสียใจ ทำไมคนนั้นทำแบบนี้กับหนู เขาไม่รู้หรือว่าหนูหยุดตัวเองไม่ได้ หนูไม่สบายนี่ค่ะ หนูก็ไม่ได้ทำให้ใครเดือนร้อน ก็แค่ขยับขานิดๆหน่อยๆ บางทีหนูก็พึมพำร้องเพลง บางทีหนูก็พงกหัวนิดๆหน่อยๆ หนูพยายามแล้วนะค่ะคุณพ่อ … ฯลฯ” * “… ทำไมคนพวกนี้ถึงใจร้ายกับหนู คุณพ่อช่วยหนูด้วยค่ะ หนูเสียใจ …” พ่อฟังไปก็สงสารหนูอยู่ในอก กล้ำกลืนน้ำตาเอาไว้ ทำได้ก็เพียงบอกให้หนูเข้มแข็ง […]

ก็มันเป็นความจริงนี่คะ … วันหนึ่งที่หนูพูดขึ้นมาแบบนี้ แล้วเรื่องราวต่างๆก็ตามมา … ———————- ก็มันเป็นความจริงนี่คะ … บ่ายวันหนึ่ง … มีเรื่องมาขึ้นศาล ซึ่งตำแหน่งผู้พิพากษาก็ไม่พ้นพ่อ หลังจากสืบสวนกระบวนความแล้ว ประเด็นมามาลงเอยที่ประโยคที่พ่อใช้เป็นหัวเรื่องบทเรียนบทนี้ของหนูนั่นแหละ …. “หนูจะพูด ก็มันเป็นความจริงนี่คะ” เอาล่ะ พ่อจะไม่เล่ารายละเอียดของกรณีที่เถียงกัน และ ผลการตัดสินของพ่อในวันนั้น เพราะมันไม่ได้สำคัญไปกว่าเรื่องที่พ่อติดใจ ต้องทำการบ้านมาสอนหนู … เราควรพูดความจริง(ทุกครั้ง)ไหม ถ้าควรพูด อะไรเป็นปัจจัยที่หนูควร ควรตอบตัวเองให้ได้ (โดยไม่เข้าข้างตัวเอง) ก่อนที่หนูจะตัดสินใจพูด “ความจริง” พ่อลองไปค้นคำตอบที่ว่านี้ จากหลายๆสำนักความคิด หลายปรัชญา และ ศาสนา ทั้งฝ่ายตะวันตก และ ตะวันออก เพื่อที่จะมีแนวทางที่น่าจะดีที่สุดให้หนูถือปฏิบัติได้ … ก่อนที่หนูจะพูดความจริงออกไปนั้น ให้ไล่ถามตัวเองเป็นข้อๆตามนี้นะลูก ถ้าตอบว่าใช่ทุกข้อ แล้วค่อยบอก หรือ พูดความจริงนั้น 1. เรื่องที่จะพูดนั้น จริงหรือไม่ ถ้าไม่จริง ก็จบ หนูก็ไม่ต้องพูด 2. หนูมีเจตนาดีต่อคนที่หนูจะบอกไหม

วันที่ 21 ตุลาคม พศ. 2544 เวลาราวทุ่มกว่าๆ … พ่อได้ยินเสียหนูร้องจ้าออกมาจากในครัว พ่อก็เลยวิ่งเข้าไปดูว่าเกิดอะไรขึ้นกับหนู ภาพที่พ่อเห็นทำให้พ่อต้องชงัก แม่กำลังจะเข้าไปช่วยหนู แต่แว๊บหนึ่งในความคิด พ่อห้ามแม่เอาไว้ … มือหนูกำตุ๊กตายางตัวเล็กๆตัวหนึ่ง ทั้งมือหนูและตุ๊กตายางตัวนั้นอยู่ในขวดปากแคบๆ … หนูกำลังพยายามอย่างหนัก ร้องไห้เสียงดังอย่างอารมณ์เสีย เพราะหนูพยายามจะเอามือที่กำตุ๊กตายางตัวนั้นออกมาจากขวด … ลูกรัก … ลูกกำลังเรียนรู้บทเรียนหนึ่งที่สำคัญกับการใช้ชีวิตของลูกในภายหน้า …………..เป็นบทเรียนที่คนผ่านโลกมามากกว่าหนูบางคนก็ยังไม่เข้าใจ หรือ ทำไม่ได้ … ลูกรัก … “บางครั้ง … ถ้าลูกไม่ปล่อยสิ่งที่ลูกถือเอาไว้ ………….ลูกไม่มีทางที่จะหลุดพ้นจากสิ่งที่พันธนาการลูกหรอกนะ” ลูกรัก … เมื่อลูกโตขึ้น ลูกอาจจะจำเรื่องราววันนี้ไม่ได้ …………..แต่ถ้าวันหนึ่งที่ลูกกลับมาหาอ้อมอกพ่อ …………..ด้วยน้ำตานองหน้ากับปัญหาชีวิตที่ลูกแก้ไม่ตก ………… พ่อจะเล่าเรื่องราววันนี้ให้ลูกฟัง บันทึกโดย … พ่อของลูก … บันทึกไว้เมื่อ … วันที่ 22 ตุลาคม ปีเดียวกัน … อ้อ … ลูกใช้เวลากว่า 15 นาที