บทเรียนของหนู

18 มีนาคม พ.ศ. 2545 … 5 วันหลังจากน้องภัทรเกิด เย็นวันนั้น … ลูกเฟิร์นวิ่งเล่นอยู่หลังบ้าน แม่นอนพักผ่อนอยู่บนบ้าน เพราะยังไม่หายจากเจ็บแผลที่คลอดน้องภัทร พ่อได้ยินเสียงดัง … “ปุ๊” … มาจากหลังบ้าน ตามมาด้วยเสียงลูกเฟิร์นร้องจ้า … พ่อชะโงกหน้าไปดู ประมวลเอาจากสภาพรอบๆ ก็พอเดาได้ว่า หนูลุกขึ้นแล้วหัวไปชนขอบโต๊ะ … ในวัย 2 ขวบ … หนูวิ่งเตาะแตะๆร้องดังลั่นมาหาพ่อ … แต่ภาพที่หนูเห็นคือพ่อกำลังอุ้มและป้อนนมน้องภัทร …. … หนูพบว่า … อ้อมแขนของพ่อไม่ได้ว่างตลอดเวลาพร้อมที่จะโอบอุ้มและโอ๋หนูอีกต่อไปแล้ว … หน้าที่เปื้อนน้ำตาของหนูมองพ่ออย่างงงๆปนผิดหวัง ลูกรัก … บทเรียนที่สี่ … “การแบ่งปัน” และ “ความเป็นเจ้าของ”… นะลูก … ลูกไม่สามารถอยู่บนโลกใบนี้ได้โดยที่ไม่แบ่งปันอะไรกับใคร … การแบ่งปันความรักไม่ได้ทำให้ความรักที่หนูมีอยู่น้อยลง … หนูไม่ได้เป็นเจ้าของสิ่งต่างๆแต่เพียงผู้เดียว … และ … … ในที่สุดแล้ว หนูไม่ได้เป็นเจ้าของอะไรเลย ไม่ว่าจะเป็น พ่อ […]

วันที่ 10 ธันวาคม พศ. 2544 เวลา 6 โมงเย็น กว่าๆ … เย็นวันนั้น … หนูกำลังเล่นตุ๊กตาอยู่คนเดียว โดยมีพ่อนั่งอ่านหนังสืออยู่ห่างๆ วิธีเล่นของหนูคือ หยิบตุ๊กตาเดินจากที่หนึ่งไปไว้อีกที่หนึ่ง พอหมดแล้วก็หยิบกลับมาไว้ที่เดิม วนไปวนมาอยู่อย่างนี้ … พ่อก็มองดูด้วยความสงสัยว่าหนูสนุกกับการเล่นแบบนี้ได้อย่างไร แต่หนูก็เล่นไปได้ของหนูเรื่อยๆ อย่างไม่มีวี่แววว่าจะเบื่อ หรือหยุดเล่น … …หนูหอบตุ๊กตาขึ้นมา 3 ตัวเอาไว้กับอก แล้วหนูกำลังจะก้มหยิบขึ้นมาอีกตัว …หนูตั้งใจที่จะอุ้มทั้ง 4 ตัว เดินเอาไปไว้ในกล่อง …หลังจากที่หนูพยายามอยู่พักหนึ่ง หนูก็อุ้มขึ้นมาได้ทั้ง 4 ตัว …หนูอุ้มตุ๊กตาทั้ง 4 ตัว เดินไปได้ราวครึ่งทาง …ตุ๊กตาตัวหนึ่งก็หล่น …หนูหยิบตัวที่หล่นขึ้นมา แล้วเดินต่อไปได้อีกหน่อยเดียว …อีกตัวก็หล่น … …ในที่สุดหนูเดินไปถึงกล่องด้วยตุ๊กตาเพียง 3 ตัว ลูกรัก…ลูกกำลังเรียนรู้บทเรียนที่สำคัญมากอีกบทหนึ่งในการดำรงชีวิต ลูกรัก…มันเป็นบทเรียนที่คนผ่านโลกมามากกว่าลูก(บางคน)ยังไม่เข้าใจ ลูกรัก…การเดินทางบนเส้นทางที่เรียกว่า “ชีวิต” นั้น …………ถ้าลูก “ถือเอาทุกอย่าง” ไปด้วย