บทเรียนของหนู

วันที่ 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2546 ราวๆ 6 โมงเย็น … เย็นวันนั้น พ่อกำลังนั่งทานข้าวอยู่ หนูก็กำลังง่วนอยู่กับตุ๊กตาตัวโปรดอยู่ห่างๆตามประสา … พอหนูเห็นพ่อกำลังทานข้าว หนูก็เดินมาอ้อนขึ้นมานั่งบนตัก … ประมาณว่า “ขอหนูทานด้วย นะค่ะ” มื้อนั้นพ่อจำได้ว่ามีปลาทูอยู่ด้วยในสำรับ บนตักของพ่อ หนูก็นั่งดูพ่อแกะปลาอยู่พักใหญ่ … “น้ง เฟิง จาแกะปามั่งนะค่ะ” … เอาแล้วไง ลูกเรา … พ่อไม่รู้หรอกว่าในวัยที่อีกราว 2 อาทิตย์จะ 3 ขวบ … หนูจะแกะปลาเองได้หรือยัง ? พ่อรู้แต่ว่า ถ้ามีพ่ออยู่ข้างๆ … อย่าว่าแต่ก้างปลาเลยลูกรัก … พ่อแลกชีวิตของพ่อได้ … เพียงเพื่อให้หนูไม่เจ็บปวด พ่อแกะปลาให้หนูดูตัวหนึ่ง แล้วพ่อให้หนูลองแกะปลาเองสักพัก สักพัก … หนูก็แกะปลาด้วยวิธีที่พ่อไม่ได้สอน …. (ถึงแม้ว่าผลที่ได้มันจะเละเทะไปหน่อยก็ตามที) วิธีแกะปลาที่พ่อดูเผินๆแล้วว่าน่าจะมีอยู่วิธีเดียว หนูสอนให้พ่อรู้ว่า […]

ทุกๆเย็นวันศุกร์พ่อจะเอาหนูกับน้องภัทรไปฝากบ้านคุณยาย เพื่อที่พ่อจะได้พาแม่หนูไปทานข้าว ดูหนัง ฟังเพลงข้างนอก (อย่างสงบสุข) แล้วค่อยไปรับหนูกับน้องที่บ้านคุณยายเช้าวันเสาร์ … เช้าวันเสาร์ที่แล้วพ่อกับแม่ก็ไปรับหนูที่บ้านคุณยายอย่างเคย ขณะที่พ่อกำลังทานข้าวเช้าอยู่ที่บ้านคุณยาย พ่อได้ยินเสียงหนูร้องจ้าออกมาจากข้างๆโต๊ะที่พ่อนั่งอยู่ ไม่ได้เป็นเสียงร้องของความเจ็บปวด แต่เป็นเสียงร้องของการพยายามทำอะไรบางอย่างแล้วไม่ได้อย่างใจ … ภาพที่พ่อเห็นเป็นภาพที่พ่ออดที่จะอมยิ้มด้วยความเอ็นดูไม่ได้ … หลายคนกำลังจะเข้าไปช่วย … แต่พ่อห้ามไว้ … หนูกำลังพยายามถีบรถสามล้อเด็กเล่น …. ด้วยวิธีของหนู … … หนูพยายามถีบที่ถีบด้วยเท้าทั้งสองพร้อมๆกัน … … รถมันก็ไม่เคลื่อนไปสักที …. … ยิ่งหนูออกแรงถีบสองเท้าพร้อมๆกันมากเท่าไร … หนูก็เหนื่อยมากขึ้นเท่านั้น แต่ … รถมันก็ไม่ได้เคลื่อนไปไหนอยู่ดี … ลูกรัก … การจะถีบรถสามล้อมันก็เหมือนการทำอะไรๆหลายๆอย่างในชีวิตลูกนั้นแหละ ลูกไม่สามารถที่จะ “ผลัก” ทุกๆอย่างโดยไม่ “ผ่อน” อะไรบางอย่าง แล้วทำให้ภาพรวมของชีวิตมันจะเคลื่อนไปได้หรอกนะ … การขับเคลื่อนชีวิตเล็กๆของลูกในวันข้างหน้า ไม่ว่าจะเป็นการเรียน การทำงาน ความรัก หรือ การครองเรือน ฯลฯ ก็เหมือนกับการถีบสามล้อคันเล็กๆของลูกวันนี้แหละ

จากหน้าหนึ่งในบันทึกของคนเป็นพ่อ เย็นวันนั้น พ่อนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องนั่งเล่น หนูก็กำลังเล่นอะไรๆของหนูไปเรื่อยๆอยู่คนเดียว … สักพัก … หนูก็เดินมาถึงหน้าห้องน้ำ … มีน้ำหกกระจายอยู่บนพื้น … หนูเดินไปเอาผ้าอ้อมน้องภัทรมาวางบนน้ำ … แล้วหนูก็เดินไปบนผ้าอ้อม … พ่อเดาเอาว่าหนูคงไม่อยากให้เท้าเปียก … สักพัก … ผ้าอ้อมก็หมดตะกร้า … แต่หนูก็ยังเดินผ่านน้ำที่หกไปไม่ได้ … หนูลังเลอยู่ครู่หนึ่ง .. แล้วหนูก็ไปเอารองเท้ามาใส่เดินไปบนพื้นที่เปียกๆนั้นแทน ลูกรัก … ลูกได้เรียนรู้อะไรบางอย่างรู้ไหม อะไรบางอย่างที่พ่อใช้เวลากว่าสามสิบปีกว่าจึงจะเข้าใจ เข้าใจในสิ่งเดียวกันกับที่ลูกทำให้พ่อเห็นเพียงแค่ไม่กี่นาที … อะไรบางอย่างที่พื้นๆธรรมดาๆมากๆจนหลายคนบนโลกใบนี้ … … มองข้ามมันไป … ลูกรัก … ถ้าลูกไม่สามารถปูทุกบาทวิถีบนโลกใบนี้ได้ด้วยแผ่นหนังหรือผืนพรมอันนุ่มเท้า … ลูกก็จงเอาแผ่นหนังหรือผืนพรมเท่าที่ลูกมีอยู่มาห่อหุ้มเท้าทั้งสองของลูก … แล้วโลกทั้งใบก็จะเสมือนปูด้วยแผ่นหนังและผืนพรมที่อ่อนนุ่ม (ภาษิตทิเบต) ลูกรัก …ถ้าสองมือน้อยๆของลูกไม่อาจจะบดบังตะวันให้มืดมิดได้ … ลูกก็จงหลับตาเสียซิ … ลูกก็จะได้ความมืดมิดที่ลูกต้องการยามจะพักผ่อน … ลูกรัก …ถ้าสิ่งต่างๆที่มันสับสนวุ่นวายนักบนโลกใบนี้ …

ครั้งหนึ่ง … คุณย่ามารับหนูไปอยู่ด้วย พ่อจำได้ว่าหนูร้องไห้จ้าตามประสาเด็กที่คงจะไม่ชินกับการไปจากพ่อและแม่ … หลายวันผ่านไป … คุณย่าเอามาส่ง …หนูก็กลับไปติดคุณย่าอีก … (ใจง่ายจังลูกพ่อ) … แต่หนูก็ดีใจมาก พอประตูเปิด หนูก็วิ่งด็อกแด๊กๆ … โผเข้ามากอดพ่อ … อย่างสดใสร่าเริงเหมือนเดิม … ลูกรัก … บทเรียนชีวิตบทที่ 5 … การพบ การคงอยู่ และ การพลัดพราก …. ลูกรัก … การพบกันคู่กับการจากลาเสมอ ถ้าไม่มีการพบก็จะไม่มีการจาก หรือ อีกนัยหนึ่ง ลูกรัก … การจากนั่นเองจะทำให้เกิดการพบ ดังนั้น หากลูกกำลังมีทุกข์กับการจากลามากเท่าไร พ่ออยากให้ลูกรู้ไว้ว่า วันที่ลูกได้พบกับสิ่งนั้น คนนั้นอีก ลูกจะมีความสุขมากเท่านั้น และ ในขณะเดียวกัน หากลูกกำลังมีความสุขกับการได้พบได้มา ซึ่งสิ่งที่ลูกต้องการมากเท่าไร วันที่ลูกต้องจากลาหรือสูญเสียสิ่งนั้นไปลูกก็จะทุกข์ประมาณเดียวกัน … ลูกรัก … พ่อไม่ได้กำลังจะบอกให้ลูกทำใจไม่ให้มีความสุขกับการได้พบได้มา หรือ ไม่ให้ทุกข์เสียใจกับการจากไปหรือการสูญเสีย เพราะนั่นไม่ใช่ธรรมชาติของคน … ตรงกันข้ามจ๊ะลูกรัก …