บทเรียนของหนู

วันเสาร์ที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2551 วันนั้นเรา 3 คนพ่อลูกโดนคุณแม่มอบหมายให้ทาสีชิงช้า เราใช้สีน้ำมันสีขาวผสมน้ำมันสน … เราสนุกกันมาก เลอะเทอะไปหมดเลย เสร็จงานแล้ว เราก็จะล้างมือกันด้วยน้ำมันสน … … หนูพยายามจะเช็ดมือน้อยๆของน้องภัทร ด้วยผ้าชุบน้ำมันสน … เช็ดเท่าไรมือน้องภัทรก็ไม่สะอาด … น้องภัทรเริ่มขาดความอดทน … สักพักหนูก็พบความจริงที่ยิ่งใหญ่มากข้อนึง … พ่อถึงกับอึ้งที่เดียวที่ได้ยินหนูพูดกับน้องภัทรว่า … “เดี๋ยวก่อนซิ ให้พี่เช็ดมือพี่เองให้สะอาดก่อนดีกว่า แล้วพี่จะได้เช็ดมือภัทรให้สะอาดได้ ไม่งั้นสีที่ติดมือพี่ ก็ไปเปื้อนภัทรอยู่ดี” เฟิร์นลูกรัก … หนูเชื่อไหมว่า ผู้ใหญ่หลายๆคนที่ผ่านฝนผ่านหนาวมามากฤดูกว่าหนู ยังไม่รู้ความสัจธรรมง่ายๆที่หนูค้นพบเองวันนี้เลย … … หนูจะต้อง “ทำความสะอาด” ตัวเองก่อนที่หนูจะไป “ทำความสะอาด” คนอื่น …. วันหนึ่งที่วิกฤติมาเยี่ยมเยียนหนู จนหนูอาจจะลืมสัจธรรมง่ายๆที่ยิ่งใหญ่ที่หนูค้นพบวันนี้ กลับมาหาพ่อซิลูกรัก … พ่อจะทำหน้าที่พ่อ … อีกครั้ง … เพราะพ่อก็คือพ่อ(ผู้ไม่เคยเบื่อที่จะสอน)ของหนูตลอดกาล รักลูก […]

เสาร์ที่แล้วพ่อกำลังง่วนอยู่กับการเก็บของใส่รถ เพราะว่ากำลังจะพากันไปทะเลกัน พ่อบอกให้หนูเก็บของเล่นที่จะไปใช้เล่นทรายใส่ถุง คุณแม่หนูอยู่ในครัว น้องภัทรในวัยเกือบสองขวบครึ่งก็เดินไปมาด้วยชุดครึ่งท่อน คือไม่มีท่อนล่าง มีแต่ท่อนบน …. !! พ่อชะโงกข้ามหน้าต่างไปดูว่าหนูเก็บของไปได้ถึงไหนแล้ว …. พ่อเห็น … หนูเอาของเล่นหลายชิ้นเข้าๆออกๆถุง เอาชิ้นนั้นเข้า เอาชิ้นโน้นออก … ปัญหาของหนูก็คือ … หนูไม่สามารถเอาของเล่นทั้งหมดใส่ถุงใบนั้นได้ พ่อรอว่าหนูจะทำอย่างไรกับปัญหานี้ ในครั้งหนึ่งที่หนูพยายาม … เอาของชิ้นเล็กๆ ใส่ก่อน (เพราะมันคงเบาและใส่ง่าย – พ่อเดา) เสร็จแล้วหนูก็พยายามเอาของชิ้นใหญ่กว่าที่เหลืออีก 2-3 ชิ้นใส่ มันก็ใส่ไม่ลง …. หนูร้องอย่างไม่สบอารมณ์ พักหนึ่งหนูก็ลองใหม่ … จนได้วิธีของหนูเอง … พ่อภูมิใจในตัวหนูมาก … หนูเอาของชิ้นใหญ่ 2-3 ชิ้น ใส่ถุงก่อน เสร็จแล้วหนูก็ค่อยๆทะยอยเอาของชิ้นเล็กกว่า ค่อยๆแทรกๆใส่ลงไปในช่องว่างที่เหลืออยู่ …. ลูกรัก … อีกครั้งที่หนูค้นพบอะไรบางอย่างด้วยตัวหนูเอง …. บางอย่างที่คนที่โตกว่าอย่างพ่อ บางครั้งก็ลืม หรือแกล้งลืมไป อะไรที่สำคัญกว่า

4 เมษายน พ.ศ. 2552 10 โมงเช้ากว่าๆ … ระหว่างทางเดินไปขึ้นรถหน้าปากซอย เช้าวันหลังคืนฝนกระหน่ำกรุงเทพฯ สายวันนี้ พ่อรับหน้าที่พาหนูไปโรงพยาบาล เราจูงมือเดินกันไปสองคน … เงียบๆ พ่อเหลือบเห็นอะไรบางอย่างอยู่ริมทางเท้า โดยไม่ต้องคิด … พ่อถ่ายรูปมันเก็บเอาไว้ทันที “เฟิร์น … พ่อว่าเราหยุดดูอะไรกันหน่อยไหมจ๊ะ” “ดูอะไรค่ะ” “หนูว่าหนูเห็นอะไรล่ะจ๊ะ” ถ้าใครเดินผ่านไปมาแถวนั้นจะเห็น .. ชายผมบางวัยกลางคนกับลูกสาววัย 9 ขวบ นั่งยองๆข้างทาง ริมถนนเล็กๆ กำลังดูอะไรกันอยู่ กำลังคุยอะไรกันอยู่ … ถ้าย่องเข้าไปใกล้ๆจะได้ยินอะไรประมาณว่า … “… ก้อนหิน … กำแพง … สีเขียว … ใบไม้ … เลื้อย … นอน น้ำ … ตะไคร้ (พ่อเดาว่าหนูหมายถึง ตะไคร่) … ท่อน้ำ …

คืนวันที่ 13 เมษายน 2552 ในเวลาใกล้ 2 ทุ่ม … หนูอายุ 9 ขวบกับ 2 เดือน พ่อใกล้หลับแล้วล่ะ … แต่หนูกับน้องภัทร ยังวิ่งเล่นไล่ปาหมอนกันรอบเตียง เสียงดังลั่น พ่อลุกขึ้นเรียกหนูสองคนมาตกลงอะไรบางอย่าง … “พ่อมีข้อตกลง 2 ข้อ ถ้าหนูจะวิ่งไล่ปาหมอนเล่นกัน ข้อ 1 ถ้าทะเลาะกันร้องไห้ พ่อจะไม่ตัดสินให้ว่าใครผิด เพราะพ่อถือว่าสมัครใจเล่นด้วยกันเอง ข้อ 2 ถ้าข้าวของเสียหาย พ่อจะทำโทษทั้งคู่ โดยไม่ถามว่าใครทำ เพราะพ่อจะถือว่าทำร่วมกัน” เมื่อหนูสองคนรับปาก พ่อก็เอนหลังนอนต่อ … พ่อใกล้จะหลับ(รอบสอง) … “ภัทรจะนอนตรงกลาง” “พี่ก็จะนอนตรงกลาง …” (เสียงดังขึ้น) “ภัทรไม่ให้” (เสียงดังขึ้นอีก) “ภัทรนอนตรงกลางหลายครั้งเลย พี่ไม่ค่อยได้นอนตรงกลางเลย ก็ได้ๆ ทำไมพี่ต้องยอมให้ภัทรทุกที … (โฮ) คุณพ่อขา ……” (ตะโกน