บทเรียนของผม

เย็นนี้พ่ออาบน้ำเสร็จ …. แต่เปิดประตูห้องน้ำไม่ออก … พ่อติดอยู่ในห้องน้ำ หนูอยู่นอกห้องน้ำกับพี่เฟิร์น … ช่วยกันรัวทุบประตูกับ ทุบลูกบิดประตู (โดยหวังว่ามันจะเปิด) คุณแม่หนูเอากุญแจมาไขจากข้างนอก … ความพยายามทุกอย่างล้มเหลว … พ่อยังคงติดอยู่ในห้องน้ำ … พ่อบอกออกไปว่าให้หนูกับพี่เฟิร์นหยุดรัวทุบประตูกับลูกบิดประตู … แล้วให้นั่งรออยู่เฉยๆหน้าห้องน้ำ … พ่อได้ยินหนูกับพี่เฟิร์นเริ่มร้องไห้เพราะคิดว่าพ่อคงจะออกมาไม่ได้อีกเลย สักพักพ่อก็ใช้กิ๊บติดผมของพี่เฟิร์น กับหวีหางยาวของคุณแม่หนูจัดการกับลูกบิดออกมาได้ หนูกับพี่เฟิร์น ดีใจและแปลกใจมากว่าพ่อทำได้อย่างไร (ราวกับว่าเป็นสิ่งมหัศจรรย์ลำดับ 8 ของโลก) พ่อทำให้พี่เฟิร์นและลูกผู้ชายตัวน้อยของพ่อ ดูอีกทีว่าพ่อทำได้อย่างไร เสร็จแล้วก็ให้แม่หนูซ้อมทำให้ชำนาญด้วยอีกคน เผื่อว่าหนหน้าคนที่ติดอยู่ข้างในไม่ใช่พ่อ 🙂 ถ้าจะให้โอกาสทองแบบนี้ผ่านไปเฉยๆ ผู้ชายคนนั้นก็คงจะไม่ใช่พ่อของหนู พ่อเรียกพี่เฟิร์นกับลูกผู้ชายตัวน้อย มานั่งล้อมเจ้าซากลูกบิดประตูโปเกตัวต้นเหตุ แล้วเราสามคนพ่อลูกก็ระดมสมองกัน เพื่อตอบคำถามที่ว่า … “ตะกี้นี้เราได้เรียนรู้อะไรบ้าง …” และนี่คือคำตอบจากสมองเล็กๆ 2 ก้อน ที่ถูกชี้นำ(นิดๆ)โดยสมองก้อนใหญ่(กว่านิดหน่อย :P) อีกก้อน… 1. ไม่ทุกครั้งที่เราจะมีอุปกรณ์เครื่องมื่อในการแก้ปัญหาในเวลาที่เราต้องการ 2. เราต้องรู้จักแก้ปัญหาภายใต้ข้อจำกัด เวลา และอุปกรณ์เท่าที่เรามี 3. […]

บ่ายวันหนึ่ง … เสียงลูกผู้ชายตัวน้อยๆของพ่อร้องดังลั่นมาจากหลังบ้าน … พร้อมกับการรายงานตามหลังมาติดๆจากคุณแม่ของหนู “น้องภัทรโดนเสี้ยนตำมือ แต่ไม่ยอมให้แม่บ่งออก” พ่อเดินไปดู พร้อมประเมินสถานะการณ์ … เสี้ยนบางๆยาวราวๆครึ่งเม็ดข้าวสวย ฝังแนวนอน ไม่ลึกมาก เพราะพ่อพอมองเห็นลายเสี้ยนผ่านเยื่อหนังใสๆ แล้วการเจรจาต่อรองที่ซับซ้อนยุ่งยากยาวนานกว่าในตำราไหนๆก็เริ่มขึ้น น้องภัทร … “ไม่” “ไม่” แล้วก็ “ไม่” … พ่อ … งั้นเรามาตกลงกันอย่างลูกผู้ชาย “จะไม่มีการบ่งเสี้ยน” … ข้อตกลงระหว่างลูกผู้ชายตัวโต กับ ลูกผู้ชายตัวน้อย 🙂 “แค่เอาปาสเตอร์แปะไว้ก็พอ” … หนึ่งวันผ่านไป … เสี้ยนก็ได้ทำหน้าที่ของมัน อย่างที่มันทำมาหลายๆหนกับมนุษย์หลายๆคนในช่วงหลายพันปีที่ผ่านมา … จึงได้มีการเปลี่ยนแปลงข้อตกลงลูกผู้ชายกันใหม่ … เอามันออกก็ได้(น้ำเสียงแบบยอมจำนน) แต่ต้องไม่เจ็บ (ฮ่วย !) หลังจากเรื่องราวผ่านไปหลายวัน พ่อเรียกลูกผู้ชายตัวน้อยของพ่อเข้ามาทบทวนถึงสิ่งที่เกิดขึ้น หนูได้เรียนรู้อะไรบางอย่างที่สำคัญมาก หนูอาจจะไม่เข้าใจในวันนี้ แต่พ่อจะบันทึกเอาไว้ ให้ “ลูกผู้ชาย” ของพ่อในวันข้างหน้า ข้อที่ 1 แก้ปัญหาต้องแก้ที่ต้นเหตุ

ลูกรัก … เผื่อลูกจะไม่รู้ … ลืมไป … หรือแกล้งลืมไปว่าบนผิวดาวเคราะห์ดวงนี้มีมนุษย์อีกจำพวกหนึ่งที่มีลักษณะตรงข้ามกับเราแต่ธรรมชาติสร้างมาเพื่อให้คู่กับเราอาศัยอยู่ด้วย เราเรียกมนุษย์กลุ่มนี้ว่า “ผู้หญิง” … ความเป็นผู้หญิงเป็นความมหัศจรรย์ที่สุดอย่างหนึ่งที่ธรรมชาติบรรจงประดิษฐ์ขึ้นมา (อย่างน้อยก็ตามประสบการณ์ของพ่อ) เธอ เหมือนทะเล … ทั้งในยามสงบและบ้าคลั่ง … เธอ เหมือนไฟ … ทำความมืดให้สว่าง ไล่ความหนาวเย็นไปด้วยความอบอุ่น … แต่ก็พร้อมที่จะเผาผลาญทุกอย่างที่ขวางหน้า เธอ เหมือนความฝันในตอนใกล้รุ่ง … ที่มักจะติดหัวเราไปตลอดทั้งวัน เพียงเพื่อจะเตือนให้เรารู้ว่า . . . มันก็แค่ความฝัน เธอ เหมือนความจริง … ที่หลายครั้งเราพยายามจะคิดว่ามันเป็นความฝัน เธอ เหมือนดอกไม้ … ที่บางครั้งก็เรียกร้องหาแจกัน …  แต่ในขณะเดียวกันก็ไม่อยากถูกพรากจากต้นและผืนดิน เธอ เหมือน …. พ่ออยากบอกว่า …. 1. จงปฏิบัติต่อผู้หญิงอย่างให้เกียรติ เปิดเผย และเท่าเทียมกัน เธอมีศักดิ์ศรีและสิทธิทุกอย่างเท่าเทียมกับเราทุกประการ (ถึงแม้ว่าบางครั้งลูกอาจจะรู้สึกว่าพวกเธอมีศักดิ์ศรีและสิทธิมากกว่าพวกเราก็ตาม) หากลูกตกอยู่ในสถาณการณ์ที่ไม่แน่ใจว่าจะปฏิบัติ โต้ตอบ หรือ

เหตุเกิดเมื่อเช้าวันที่ 13 ราวๆ 9 โมงเช้า 48 นาที … วันที่น้องเฟิร์นกลายเป็นพี่เฟิร์น ยัยเฟิร์น : นี่นัยภัทร นายคิดว่านายดิ้นกระเด่วๆอย่างนี้น่ารักนักหรือ นัยภัทร : นี่ๆ พี่เฟิร์น พี่จะไม่ยินดีต้อนรับผมหน่อยหรือ … ……………พี่ก็เคยดิ้นเด่วๆอย่างนี้เหมือนกันแหละ ยัยเฟิร์น : เอ้า … ก็ได้ๆ … ยินดีต้อนรับสู่ครอบครัวแสนสุข นัยภัทร : แต่ๆ พี่เฟิร์น ตุ๊กตาหมีที่พี่กอดนั่นมันเป็นของผมนี่นา …………… มันมากับกระเช้าเยี่ยมของผม …. ยัยเฟิร์น : เอาน่า … นี่แค่เริ่มต้นสงครามย่อยๆ กระชับสัมพันธ์ฉันท์พี่น้อง นัยภัทร : พี่เฟิร์นเล่นประกาศสงครามต้อนรับวันแรกของผมเลยหรือครับ ยัยเฟิร์น : บ้านนี้มีกฏ 2 ข้อ รู้ไหมนัยภัทร นัยภัทร : กฏว่าไงครับ ยัยเฟิร์น :