น้องภัทร

30 มิถุนายน พ.ศ. 2552 เย็นวันนั้น … พ่อ “อารมณ์เสีย” ที่ต้องอยู่เย็นเพื่อประชุมงานที่ไม่ได้คาดหมายที่บริษัท เลิกประชุมฝนก็ตก ตัดสินใจไม่ปั่นจักรยานกลับบ้าน เรียกแท๊กซี่ แทนที่จะขึ้นรถเมล์ ต่อสองแถว แล้วเดินเข้าซอย ด้วยคิดว่าจะซื้อเวลากลับไปสอนการบ้าน และเล่นกับหนูและพี่เฟิร์น … แท๊กซี่ที่ปกติเคยเรียกให้เข้ามารับที่หน้าตึก … เย็นนั้นก็เรียกเข้ามาไม่ได้ เพราะมีเจ้าใหญ่นายโตมาทำธุระที่ตึก บริเวณหน้าตึกถูกฉลามบก 2 คัน ปิดไม่ให้รถอื่นเข้า … ยิ่งทำให้ “อารมณ์เสีย” มากขึ้นไปอีก ต้องลงไปเรียกแท๊กซี่ที่ริมถนนหน้าตึก … กลางสายฝน มีหลายคนเดินตามออกมา หลายคนที่คิดว่าพ่อน่าจะเสียสละแท๊กซี่ที่นานๆมาทีให้ เปียกฝนอยู่นาน นานพอที่จะทำให้ “อารมณ์เสีย” เพิ่มมากขึ้น … แม้สายฝนจะเย็นฉ่ำ ได้แท๊กซี่มา 1 คัน … ก็เพื่อที่จะทำให้ “อารมณ์เสีย” อีกเป็นรอบที่เท่าไร ไม่ได้จำ เพราะรถในซอยติดมาก … ลงจากแท๊กซี่เดินจากกลางซอย … เสียค่าแท๊กซี่แต่ต้องเดินเปียกฝนไกลกว่าที่ถ้ากลับรถเมล์ … […]

สายวันนี้ก็เป็นเหมือนตอนสายของทุกวันอาทิตย์ บนถนนเล็กๆในหมู่บ้าน … เราสามคนพ่อลูกเดินกลับบ้านกันหลังจากวัดเลิก หนูเดินล่วงหน้าไปก่อน พ่อจูงมือพี่เฟิร์นเดินตามหลังมา สักพัก … หนูนั่งยองๆดูอะไรอยู่ริมถนน ” … พ่อคร๊าบบบบบ มันขึ้นมาได้ยังไงเนี่ย … “ เอาล่ะซิ … หนูเห็นอะไร สักพักพ่อกับพี่เฟิร์นเดินไปถึง คราวนี้ใครผ่านไปมาจะเห็น ผู้ใหญ่ 1 เด็ก 2 นั่งยองๆริมถนน พอพี่เฟิร์นเห็นที่หนูชี้เท่านั้น … รายการเกทับบลั๊ฟแหลกก็เริ่มต้นขึ้น … (เนื่องจากพี่เฟิร์นเคยเห็นมาแล้ว => บทเรียนที่ 12 ของน้องเฟิร์น … เรื่องราวที่ไม่อาจเห็นหากเราเดินเร็วไป) “ก็มันไม่มีน้ำนี่” … หนูเริ่มกระทู้ก่อนเลย “มันมีซิ ไหลมาตามกำแพง … นี่ไงยังเปียกอยู่เลย” (ว่าแล้วก็พี่เฟิร์นก็เอานิ้วจิ้มๆมาป้ายที่แขนยืนยันคำพูดตัวเอง) “แล้วดินล่ะ ไม่มีดิน” … “มันงอกจากปูนได้ … คุณพ่อบอกพี่” (จนแต้ม … ใช้ตัวช่วย) “ไม่จริง ต้นไม้ไม่ขึ้นบนปูน มันต้องมีดินในกำแพง”

เวลาผมเดินทางไปไหนมาไหน ถ้าผมเห็นอะไรก็มักจะเก็บเอาไว้ไม่รูปแบบใดก็รูปแบบหนึ่ง ถ้าเป็นภาพก็ใช้กล้อง ถ้าเป็นเรื่องที่น่าสนใจก็เป็นปากกา น้ำหมึก แล้วก็อาจจะเป็นกระดาษทิชชู่ใกล้มือสักแผ่น … … วันนี้ว่างนิดนึงเลยเอาอัลบั๊มของเด็กๆมาเก็บเรื่องราวใหม่ๆลงไป … ก็ทำให้เจอเรื่องราวเก่าๆในนั้น … (แปลกนะครับ ทุกครั้งที่เราพยายามจะจำ “เรื่องใหม่ๆ” เรามักจะเลี่ยงไม่ได้ที่จะเจอกับ “เรื่องเก่าๆ”) เห็นว่าน่าจะพอเอามาเล่าสู่กัน เอามาแบ่งปัน กันได้บ้าง … (กำลังหมดมุกพอดี อิอิ) … … ต้องมีคนบ่นแน่ๆว่าลายมือพ่อน้องเฟิร์นอ่านยากมากๆ ขอบคุณครับ ผมได้ยินเป็นหนที่สามล้านแปดแล้ว … ขอบคุณคุณครูประถมห้าด้วยที่เป็นคนบอกคนแรก แกบอกว่าลายมือผม “3 ตัวแกงได้หม้อนึงพอดี” ผมไม่รู้จนบัดนี้ว่าแกหมายความว่าอะไร ตอนนั้นไม่กล้าถาม 🙂 ถึงไงผมก็ไม่พิมพ์ใหม่ให้อยู่ดี อยากให้มันเป็นแบบ “เดิมๆ” … … เท่าที่จำได้ … วันนั้นผมอยู่บน Executive louge ชั้นเกือบดาดฟ้าของโรงแรมที่มีชื่ออยู่บนหัวกระดาษนั่นแหละ เท่าที่จำได้ … ตอนนั้นฝนตกบางๆ เท่าที่จำได้ … ผมกำลังมองออกไปที่ปากแม่น้ำ เท่าที่จำได้ …

จากเหตุการณ์ ในคืนนั้น (บทเรียนที่ 13 ของน้องเฟิร์น … ความไม่ยุติธรรม ) หลังจากที่พ่อจัดการกับพี่เฟิร์นของหนูแล้ว พ่อคิดว่าคนที่มีส่วนต้องรับผิดชอบโดยตรงคือลูกผู้ชายตัวเล็กของพ่อนี่เอง เช้าวันรุ่งขึ้น … แม่หนูทำงานอยู่ข้างบน พี่เฟิร์นวาดรูปอยู่ในห้องทำงาน พ่อนั่งตามข่าวบ้านเมืองในห้องนั่งเล่น หนูกำลังต่อตัวหุ่นยนต์ พ่อเรียกหนูมานั่งตัก … หนูเดินมาทำหน้าล๊อกแล๊ก (เหมือนกับรู้ว่าอะไรกำลังจะเกิดขึ้น) “ภัทร … หนูเป็นลูกผู้ชายใช่ไหม” “ไม่ใช่ หนูเป็นตุ๊ด ใส่หน้ากากมาต่างหากเล่า” … (พยายามเลี่ยงสุดฤทธิ์) “หนูว่าถ้าคนเราทำผิด แล้วขอโทษเนี่ยเป็นเรื่องที่ดีไหม” “ไม่ดีกั๊บ” (ทำหน้าล้อเลียน) “หนูเคยขอโทษใครไหมตอนหนูทำผิด” “เคยกั๊บ” “แล้วหนูรู้สึกยังไง” “สบ๊ายสบายๆๆๆๆๆๆ” (ร้องออกมาเป็นเพลง) “เอาล่ะ พอแล้วๆ หนรู้ไหมว่าการขอโทษเวลาที่เราทำอะไรผิดไปเนี่ยทำให้เราเป็นลูกผู้ชายตัวจริงเลยน่ะ” “แล้วไม่ได้แปลว่าหนูยอมแพ้ หรืออ่อนแอ หรือครับ” (เริ่มจริงจังขึ้นมานิดนึง) … (พ่ออึ้ง) … “หนูเคยเห็นคุณพ่อขอโทษคุณแม่มั้ย” (เริ่มชักแม่น้ำทั้งห้า) “เคยครับ” “แล้วหนูว่าคุณพ่ออ่อนแอหรือแพ้คุณแม่ไหม” (ลุ้นสุดตัว ถ้าตอบว่าใช่จะไปต่ออย่างไรดี) “เอออออ (ทำตากลอกไปมา) …